งต้องพยายามอีกมาก
“ไม่มีอะไร ข้าจะไปขอบคุณเสด็จอาทั้งสองอย่างแน่นอน พี่ชายของเจ้าน่าจะไม่เป็นอะไรแล้ว ข้าจะสั่งให้หลินขุยอยู่ที่นี่ หากคืนนี้เจ้าอยากกลับไปที่จวนเจิ้นหนานโหว เช่นนั้นหลินขุยจะคอยอยู่ปกป้องดูแลเจ้า”
หลินเมิ้งหยาพยักหน้า ก่อนจะส่งยิ้มพิมพ์ใจให้หลงเทียนอวี้
คืนนี้นางจะต้องกลับไปยังบ้านสกุลหลิน ตอนแรกนางมีเหตุผลในการกลับไปไม่เพียงพอ แต่ถ้าหากมีหลินขุยเป็นผู้ไปส่ง เช่นนั้นสถานการณ์จะแตกต่างออกไป
เดินขึ้นไปบนชั้นสอง เพียงเปิดประตูออกก็เห็นข้าวของกระจัดกระจายระเนระนาด
ดูเหมือนท่านพี่และหลงเทียนอวี้จะไม่ใช่เพียงต่อยตีกันเล่นๆ
ยกชายกระโปรงขึ้น เดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง ผลปรากฏว่านางเห็นพี่ชายที่กำลังนั่งอยู่บนพื้นด้วยท่าทางเหม่อลอย
ชายที่หัวใจแหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลีเมื่อครู่กลับมามีชีวิตจิตใจอีกครั้ง แม้จะยังมีท่าทางหมดสภาพ แต่ถึงกระนั้นนี่อาจเป็นความเข้มแข็งอย่างหนึ่งของคนสกุลหลิน
นางเองก็เคยเจ็บปวดจนหัวใจได้รับความเสียหาย สุดท้ายนางจึงตรงไปที่บ้านสกุลหลินแถบชานเมืองเพื่อร้องขอเรื่องพี่เยว่ถิงมิใช่หรือ?
หลังจากบาดแผลหายไป ใช่ว่าพวกเขาสกุลหลินจะลืมเลือนความเจ็บปวดที่เคยได้รับ แต่พวกเขารู้ดี หากยังมีชีวิตอยู่ต่อ พวกเขายังมีสิ่งสำคัญให้ต้องทำ การใช้ชีวิตจมปลักอยู่กับความทุกข์เป็นการกระทำของคนขี้ขลาด
“เสี่ยวหยา มานี่เถิด”
หลินหนานเซิงที่นั่งอยู่บนพื้นยื่นมือของตนเองออกมา ราวกั
