บรรยากาศเงียบกริบ ทว่าหยดน้ำตากลับไหลนองบนใบหน้านวลของหญิงสาว
หลินเมิ้งหยากอดพี่ชายของตนเองเอาไว้แน่น เหตุเพราะมีเพียงนางคนเดียวเท่านั้นที่สัมผัสได้ว่าร่างกายของพี่ชายกำลังแข็งทื่อ ลมหายใจเริ่มผิดปกติเพราะความโกรธเกรี้ยว
มือที่เคยเข่นฆ่าศัตรูมากมายกำเข้าหากันแน่น “กรอบ” เสียงกระดูกบดเข้าหากัน แสดงให้เห็นถึงโทสะที่โหมปะทุในหัวใจของหลินหนานเซิง
ใบหน้าหล่อเหลาแข็งทื่อ
“อึก…” เลือดสีแดงสดพ่นออกจากปากเปรอะเปื้อนชุดที่หลินเมิ้งหยาสวมใส่และพื้นของรถม้า
“ท่านพี่ ท่านพี่ อย่าเป็นเช่นนี้ ท่านพี่รู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใดข้าจึงปิดบังท่าน? ข้ารู้ว่าท่านจะต้องทำร้ายตัวเองเช่นนี้ แม้พี่เยว่ถิงจะจากไปแล้ว แต่คนที่นางห่วงที่สุดยังคงเป็นท่าน”
หลินเมิ้งหยาตื่นตระหนก ความกระวนกระวายที่ไม่เคยเป็นมาก่อนบีบรัดหัวใจของนาง
นางไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าท่านพี่จะมีความรู้สึกลึกซึ้งกับพี่เยว่ถิงเช่นนี้ เลือดที่พวยพุ่งออกจากหัวใจเป็นคำตอบที่ชัดเจน
“ข้าอยากนำป้ายวิญญาณของนางไปสถิตไว้ที่สุสานบรรพชน นางคือภรรยาเพียงคนเดียวที่ข้าจะแต่งงานด้วยไปตลอดชีวิต ร่างกายของข้าจะฝังอยู่เคียงข้างนางเพียงคนเดียวเท่านั้น น้องสาวของข้า เจ้าช่วยทำให้ความปรารถนาของพี่สมหวังได้หรือไม่?”
หัวใจแหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลี ดวงตาที่เคยเปล่งประกายด้วยความฉลาดเฉลียวของหลินหนานเซิงมืดดับลง
“ตึง” เสียงดังขึ้น ร่างกายของเขาล้มลง ฝันร้ายในคราวนี้หนักห
