แขนอบอุ่นข้างหนึ่งยื่นเข้ามาโอบร่างของหลินเมิ้งหยาเอาไว้ นางเอี้ยวหน้ามองก่อนจะได้เห็นสายตาเป็นห่วงของหลงเทียนอวี้
“เป็นอย่างไรบ้าง? ฮองเฮาทำให้เจ้าลำบากหรือไม่?” ถามเสียงเคร่งขรึมระคนเป็นห่วง หัวใจที่เคยเย็นเฉียบของหลินเมิ้งหยาอบอุ่นขึ้นมาก
ใช่แล้ว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผู้ชายคนนี้ก็มักจะยืนเคียงข้างนางเสมอ นางยังจะต้องกลัวสิ่งใดอีก ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลาย แต่ถึงอย่างไรก็ยังมีเขาคอยค้ำจุนอยู่มิใช่หรือ?
นางส่ายหน้า ยกยิ้มปลอบโยนหลงเทียนอวี้
“ฮองเฮาเพียงแค่ให้กำไลหยกกับหม่อมฉันอันหนึ่งเท่านั้นเพคะ มิได้ทำอะไรหม่อมฉันเลยแม้แต่น้อย วันนี้มีพระญาติอยู่มากมาย อีกทั้งยังเกิดเรื่องขึ้นมากมาย ฮองเฮาไม่มีทางทำอะไรหม่อมฉันแน่”
หลงเทียนอวี้จ้องตาหลินเมิ้งหยา ไม่ว่านางจะแข็งแกร่งมากแค่ไหน แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังอดกลัวมิได้ว่าเมื่อต้องต่อกรกับผู้หญิงจอมเจ้าเล่ห์คนนั้นจริงๆ นางอาจจะพ่ายแพ้เอาได้
จู่ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ หากหลินเมิ้งหยาต้องเข้าไปอยู่ในวัง เช่นนั้นฮองเฮาจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อกำจัดหลินเมิ้งหยาอย่างแน่นอน
ทว่าอาการประชวรของเสด็จพ่อกำลังย่ำแย่มากขึ้นเรื่อยๆ คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น ไม่ว่าจะเลือกทางไหน เขาก็ล้วนทุกข์ใจทั้งสิ้น
หลังจากเกิดเรื่องขึ้นมากมาย สุดท้ายงานเลี้ยงก็จบลง
เรื่องขององค์ชายห้ามีเหล่าผู้นำตระกูลเป็นผู้จัดการตัดสิน แต่เพราะฮ่องเต้ยังทรงพระประชวร สุดท้ายแล้วจะต้องได้รับ
