สายตาของเหล่าพระญาติเปี่ยมไปด้วยความกระวนกระวาย
สถานที่แห่งนั้นเป็นสถานที่เคารพบรรพบุรุษ หากถูกไฟเผาขึ้นมา เช่นนั้นพวกเขาที่เป็นลูกหลานคงต้องหลั่งน้ำตาออกมาเป็นสายเลือด
หลินเมิ้งหยากลับไปยังที่นั่งของตนเอง แต่กลับได้เห็นพี่ชายและฉินมั่วที่แอบกลับเข้ามาอย่างไม่ตั้งใจเข้า หรือว่า….ไม่มีทาง!
โชคดีที่เหตุการณ์ในเวลานี้ค่อนข้างวุ่นวาย แม้แต่ฮองเฮาและไท่จื่อเองก็ไม่ทันเห็นท่าทางมีลับลมคมในของพี่ชายและฉินมั่ว หลินเมิ้งหยาทำได้เพียงยกมือทาบอก
เสียงแผดร้องด้านนอกเงียบลงแล้ว โชคดีที่ข้างตำหนักเจาเหอมีสระน้ำถูกขุดเอาไว้ แม้ไฟจะลุกลามแต่ไม่นานก็สามารถดับลงได้
ไม่นาน หลงเทียนอวี้เดินกลับเข้ามาด้วยใบหน้าขึงขัง ในมือถือของบางอย่างเอาไว้
“เหตุการณ์ด้านนอกเป็นเช่นไร?”
ฮองเฮาเป็นผู้เอ่ยถาม บางทีนางเองก็คงรู้ว่าสิ่งที่อยู่ในตำหนักเจาเหอมีความสำคัญต่อราชวงศ์แห่งต้าจิ้นเช่นไร ดังนั้นน้ำเสียงจึงเจือไว้ซึ่งความกังวล
“สามารถคุมเพลิงได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ เพียงแค่…เหตุการณ์ไฟไหม้ตำหนักเจาเหอในคราวนี้เห็นจะมิใช่เรื่องบังเอิญ”
ความสนใจของทุกคนตกอยู่ที่หลงเทียนอวี้ เขาแบมือออก หลินเมิ้งหยาเห็นเหล็กสีดำสนิทชิ้นหนึ่งในฝ่ามือของหลงเทียนอวี้
“นี่มันอะไร?” ฮองเฮาและไท่จื่อเองก็เกิดความสงสัยไม่ต่างอะไรจากหลินเมิ้งหยา ทว่าหลงเทียนอวี้กลับหันไปทางองค์ชายห้า ใบหน้าหล่อเหลาเปี่ยมไปด้วยความเย็นชา
“นี่เป็นหัวลูกศรที่มีสัญลักษณ
