์ประจำตัวติดอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นยังถูกชโลมไปด้วยน้ำมันและไฟ อิงฉู่ ตกลงเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ก่อนนั้นยิงธนูพลาดเป้าไปทางชายาของข้า ตอนนี้ยังคิดวางเพลิงเผาตำหนักเจาเหอ หรือเจ้ากำลังจะก่อกบฏ!”
คำพูดของหลงเทียนอวี้ทำให้องค์ชายห้าตกตะลึงเสมือนคนโง่
แม้แต่ไท่จื่อและฮองเฮาเองก็ไม่เข้าใจ เหตุใดหลงเทียนอวี้จึงเอ่ยเช่นนี้
“หลงเทียนอวี้ เจ้าพูดออกมาให้ชัดเจน! เหตุใดหัวลูกศรนี้จึงกลายเป็นของข้าเล่า? ทั้งที่อยู่ต่อหน้าผู้คนมากมาย เหตุใดเจ้าจึงกล้าใส่ร้ายข้า หรือเจ้าคิดจะรังแกข้ากันแน่”
ดวงตาขององค์ชายห้าถลึงใส่หลงเทียนอวี้ด้วยความเกลียดชัง ทว่าหลงเทียนอวี้กลับแค่นหัวเราะเสียงเย็น ก่อนจะชูลูกศรในมือขึ้น
“หัวลูกศรอันนี้หาใช่หัวลูกศรธรรมดาทั่วไป แต่มันคือหัวลูกศรที่พวกเราใช้ยิงเพื่อขอพรในวันนี้ ปกติแล้วจะต้องเข้าไปดึงออกมาแล้วเก็บไว้กับตัวหนึ่งร้อยวัน เช่นนั้น…หัวลูกศรของเจ้าอยู่ที่ใดเล่า?”
สีหน้าของหลงอิงฉู่เปลี่ยนไป แน่นอนว่าตามกฎแล้วต้องทำดังที่หลงเทียนอวี้เอ่ย แต่เพราะตอนนั้นเขากำลังแสดงท่าทีหยิ่งผยอง จึงมิได้เก็บมันกลับมา
“นั่นสิ หากองค์ชายห้าเก็บไว้กับตัวแล้วล่ะก็ เช่นนั้นเอาออกมาให้พวกเราดูหน่อยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
ตอนนี้เหล่าพระญาติต่างเริ่มส่งเสียงแข็งขัน สีหน้าขององค์ชายห้าจึงยิ่งไม่น่ามอง
ฝ่ามือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่น เขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าไอ้ของชิ้นนั้นถูกเขาทิ้งไว้ที่ไหน แล้วจะให้เข
