าเอาออกมาได้อย่างไร?
“บางทีน้องห้าคงคิดไม่รอบคอบจึงไม่รู้ว่าโยนทิ้งไปไว้ที่ใด”
อยู่ๆ ไท่จื่อก็เอ่ยออกมาเรียกความสนใจจากทุกคน
“ใช่ ถูกต้อง ข้า…ข้าก็แค่ทิ้งไปโดยไม่ทันระวัง ยิ่งไปกว่านั้น นั่นก็เป็นเพียงหัวลูกศร ต้าจิ้นของข้าจะล่มสลายลงเพียงเพราะสิ่งนี้ได้เช่นไร?”
คำพูดของหลงอิงฉู่ทำให้ดวงตาของฮองเฮาวาวโรจน์ระคนเย็นชา ขณะที่ไท่จื่อคิดจะช่วยหลงอิงฉู่แก้ตัว นางกลับจับตัวไท่จื่อเอาไว้
นางมองออกอย่างชัดเจน นี่คือกลอุบายโจมตีหลงอิงฉู่ ไม่ว่าหัวลูกศรจะเป็นปัจจัยที่ทำให้ตำหนักเจาเหอลุกไหม้หรือไม่ แต่ตอนนี้หลงอิงฉู่ไม่มีทางเอาตัวรอดได้แล้ว
สกุลเฉินใกล้จะล่มสลายเต็มที ต่อให้เก็บเอาไว้ก็ไร้ประโยชน์ เช่นนั้นนางก็ไม่มีความจำเป็นใดๆ ที่จะต้องเก็บหลงอิงฉู่เอาไว้แล้ว
ตอนนี้ควรป้องกันไท่จื่อมิให้ตกเป็นผู้สงสัยจะดีกว่า
ผลปรากฏว่า หลินเมิ้งหยาเอ่ยเสียงแผ่วเบา
“การขอพรเพื่อชาติบ้านเมืองเป็นเรื่องใหญ่ ทั้งฮองเฮาและไท่จื่อล้วนให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ แต่องค์ชายห้ากลับเพิกเฉย ไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย เช่นนี้จะทำให้ราษฎรรู้สึกเลื่อมใสได้เช่นไร”
เพียงประโยคนี้ถูกเอ่ยออกมา องค์ชายห้ามิต่างอันใดจากปลาติดตาข่าย
แม้จะพิสูจน์ได้ว่าองค์ชายห้าเป็นผู้บริสุทธิ์ แต่คำพูดไร้ยางอายของเขาเลวร้ายเสียยิ่งกว่าหัวลูกศรที่หายไป
เกรงว่าเหล่าคนในราชวงศ์คงมิอาจสนับสนุนเขาได้อีกต่อไปแล้ว
“เจ้า…เจ้าหยุดราดน้ำมันลงกองไฟได้แล้ว! ฮึ พว
