ูกส่งมาให้หลินเมิ้งหยาไม่ขาดสาย
หากมิใช่เพราะนางเป็นคนอดทนอดกลั้นมากพอ เกรงว่านางคงระเบิดเปลือกนอกของคนเหล่านี้จนหมดสิ้น
“ชายาอวี้ ระบำนางฟ้าทำให้พวกเราตื่นเต้นยิ่งนัก ไม่รู้ว่าคุณหนูสกุลใดเป็นผู้ร่ายรำอย่างนั้นหรือ?”
ฮูหยินที่มีลูกสาวเข้าร่วมการแสดงด้วยตั้งใจเอ่ยถาม
หลินเมิ้งหยาเข้าใจได้ในทันที นางเองมิควรปล่อยให้คุณหนูเหล่านั้นมาร่ายรำให้โดยไม่ตอบแทน หลังจากกำชับป๋ายจีแล้ว นางจึงเอ่ยตอบเสียงหวาน
“ขออภัยฮูหยินต้วน อันที่จริงคุณหนูของท่านมิได้มีอาการมึนเมาแต่อย่างใด แต่เป็นข้าที่ขอยืมตัวนางออกมาเอง ท่านดูเถิด เหล่าคุณหนูที่กำลังกลับเข้ามาในงานเหล่านั้นล้วนเป็นเทพธิดาที่เข้ามาร่ายรำเมื่อครู่ ฮูหยินต้วนมีวาสนายิ่งนัก ท่านมีลูกสาวที่ทั้งฉลาดและมีไหวพริบ”
หลินเมิ้งหยาย่อมรู้ดี ในเมื่ออีกฝ่ายให้ความร่วมมือ นางเองก็ควรยกยอปอปั้นอีกฝ่ายด้วย
“ไอหยา ดูข้าเถิด ข้าเป็นแม่ของนางแท้ๆ แต่นางกลับปิดบังข้าเสียได้”
คำพูดนี้ไร้ซึ่งความจริงใจเล็กน้อย ทุกคนจะเชื่อหรือว่านางที่เป็นแม่แท้ๆ จะไม่รู้เรื่องนี้?
ดังนั้นสายตาของทุกคนจึงมองทางฮูหยินต้วนอย่างดูแคลน แต่ถึงกระนั้นก็ยังอดอิจฉาไม่ได้ ทุกคนล้วนรู้ดี สกุลต้วนมีอ๋องอวี้คอยปกป้องดูแล แม้ตอนนี้จะถูกกดดันอย่างหนัก แต่ก็ใช่ว่าสกุลนี้จะกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้งไม่ได้
โดยเฉพาะตอนนี้คุณหนูใหญ่แห่งสกุลต้วนก้าวสู่วัยเหมาะสมต่อการออกเรือนแล้ว ดูท่าลูกสาวของนางอาจ
