ีหน้าเคร่งขรึม หันไปส่งสายตาเป็นนัยให้องค์ชายห้า องค์ชายห้าที่อดรนทนไม่ได้อีกต่อไปรีบยกแก้วเหล้า ก่อนจะเดินดุ่มๆ เข้าไปยังโต๊ะของหลินเมิ้งหยา
“มา มา มา เปิ่นฮวงขอชนแก้วกับพี่สะใภ้สามหน่อยเถิด พี่สะใภ้สามไม่เพียงมีรูปร่างหน้าตางดงาม แต่ยังมีฝีมือในการแสดง เท่าที่ข้าดู ต่อจากนี้ไปการร่ายรำของเมืองหลวงคงหมดความหมาย หากพวกเราอยากดูการแสดงร่ายรำแล้วล่ะก็ คงต้องไปดูที่จวนอวี้เท่านั้น”
สีหน้าของหลงเทียนอวี้เย็นชาลง ยื่นมือเข้าไปดันตัวหลินเมิ้งหยาเอาไว้ทางด้านหลัง
“เจ้าดื่มมากไปแล้วน้องห้า”
เสียงเย็นชาทำให้ร่างกายของหลงอิงฉู่สั่นเทิ้มเล็กน้อย แต่ไหนแต่ไรมา พี่สามไม่เคยแสดงออกถึงความยินดีหรือโมโห
ทว่าวันนี้เขากลับแสดงออกอย่างชัดเจน แต่เพราะเขาถูกพี่สามขุ่นเคืองตั้งแต่เรื่องในวัดแล้ว เช่นนั้นทำให้เขาโกรธเกรี้ยวเลยจะเป็นไรไป
“พี่…พี่สาม ท่านอย่าได้เข้าใจผิด ข้าเพียงแค่มาชื่นชมพี่สะใภ้สามเท่านั้น ท่านโชคดีเหลือเกินที่ได้ครอบครองหญิงสาวที่งดงามราวเทพธิดาเริงระบำเหล่านั้น เพราะเหตุนี้ท่านจึงไม่มีแม้แต่เมียเล็กเมียน้อย ดูท่า…พี่สะใภ้สามต้องถูกใช้งานหนักเอาการ”
คำพูดของหลงอิงฉู่ทำให้สีหน้าของคนจำนวนมากเปลี่ยนไป
เขาไม่เพียงดูถูกหลินเมิ้งหยาว่ามีฐานะไม่ต่างอันใดจากนางรำ แต่ยังดูถูกหลงเทียนอวี้ว่าเขาลุ่มหลงสาวงามอีกด้วย
บรรยากาศครึกครื้นในห้องโถงพลันเย็นยะเยือก
หลงเทียนอวี้หรี่ตาลง ส่งเสียงเยียบเย็นด
