ชุดสำหรับการแสดงระบำนางฟ้าล้วนตัดเย็บโดยท่านแม่ป๋าย นางทุ่มเทแรงกายแรงใจในการตัดเย็บชุดเหล่านี้ อย่าว่าแต่คนด้านนอกเลย แม้แต่หลินเมิ้งหยายังตกตะลึง
“เมิ้งหยา เจ้าแน่ใจหรือว่าฮองเฮาจะจำข้าไม่ได้? วันนี้ข้าสั่งให้สาวใช้แกล้งป่วยแทนข้า ก่อนที่ข้าจะแอบหนีออกมา”
ซ่างกวนฮุ่ยจับมือหลินเมิ้งหยา สายตาแสดงความกังวล
“ไม่หรอก เหล่านางฟ้าเริงระบำจะต้องใส่หน้ากากเพื่อบดบังใบหน้า ยิ่งไปกว่านั้น เวลาฝึกซ้อมช่วงที่ผ่านมาทำให้เจ้าซูบผอมลงกว่าเดิมมาก หากมิใช่สาวใช้ประจำตัวเจ้า ไม่มีใครมองออกอย่างแน่นอน”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยปลอบโยน ซ่างกวนฮุ่ยพยักหน้า เหตุเพราะนางมิเคยอยู่ในสายตาผู้อื่น ซ้ำยังมีปัญหากับหลินเมิ้งหยาในวังคราวก่อน ดังนั้นทุกคนล้วนคิดว่าหลินเมิ้งหยากับนางเป็นศัตรูคู่อาฆาตกัน
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าอันที่จริงพวกนางจะแอบเป็นเพื่อนกันอย่างลับๆ
“เอาล่ะ เอาล่ะ วันนี้ต้องลำบากทุกคนมาก ข้าจะขอออกไปเตรียมการก่อน ทุกคนอย่าได้ตื่นเต้นไปเลย แค่ทำเหมือนตอนที่ฝึกซ้อมมาก็พอ”
ก่อนหน้านั้น หลินเมิ้งหยาแอบหานางรำทั้งสิบด้วยตัวเองอย่างเป็นความลับ
โชคดีที่หญิงสาวแห่งต้าจิ้นส่วนใหญ่สามารถร้องเล่นเต้นรำได้ แม้จะมิได้งดงามในทุกการเคลื่อนไหว แต่ถึงกระนั้นนางก็มั่นใจว่าการแสดงคราวนี้จะต้องทำให้ทุกคนตกตะลึงได้
กวาดสายตามองอีกครั้ง หลินเมิ้งหยาพาป๋ายจีและป๋ายจื่อกลับไปยังห้องโถง ป๋ายซ่าวและป๋ายซูจัดการเตรียมงานครั้งสุดท้าย
