เพื่อป้องกันมิให้ใครเข้ามาก่อเรื่อง
“ท่านอ๋อง สามารถเริ่มการแสดงได้แล้วเพคะ คุณหนูเตรียมตัวพร้อมกันหมดแล้ว”
หลินเมิ้งหยาส่งเสียงเรียบ หลงเทียนอวี้รีบพยักหน้า ก่อนจะสั่งให้เริ่มงาน
สายตาของทุกคนพุ่งตรงมาที่ลานการแสดงกลางห้องโถง แต่คิดไม่ถึงเลยว่านางในคนหนึ่งจะเดินเข้ามาแล้วโปรยผงหอมลงบนพื้น
ทุกคนไม่เข้าใจ หลินเมิ้งหยากำลังจะทำอะไรกันแน่
“นายหญิง นี่ท่าน…”
สาวใช้ทั้งสองเบิกตาโต พวกนางไม่เข้าใจความคิดของหลินเมิ้งหยาเลยแม้แต่น้อย
“ชู่ อย่าส่งเสียงดัง ดูเฉยๆ ก็พอ”
ทุกคนล้วนรู้สึกเช่นเดียวกันกับสาวใช้ทั้งสอง
เสียงดนตรีซื่อจูดังขึ้นอย่างแผ่วเบาราวกับล่องลอยมาจากที่ไกล ก่อนที่เสียงสวดมนต์ของพระรูปหนึ่งจะดังตามมา
เสียงดนตรีเอื่อยเฉื่อยแผ่วเบาทำให้ทุกคนตกอยู่ในภวังค์ แขกเหรื่อที่กำลังตั้งใจชมการแสดงล้วนวางตะเกียบในมือลงเพื่อสดับรับฟัง
เสียงสวดมนต์สอดประสานคล้องจองกับเสียงดนตรีจนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน สิ่งที่ตามมาหลังจากเสียงดนตรีคือร่างบางของเทพธิดาสาวในชุดผ้าไหมงดงาม
เทพธิดาทั้งสิบสวมชุดผ้าไหมสีทองอ่อน แม้ชุดจะอ่อนนุ่มพลิ้วไหว แต่กลับไม่บางจนเผยกายเนื้อให้เห็น
ใบหน้าของหญิงสาวสวมใส่หน้ากากปิดบังใบหน้า แต่ถึงกระนั้นก็ยังสามารถเห็นโครงหน้าอันงดงามของพวกนางได้เป็นอย่างดี
แม้จะมีบางคนรู้อยู่แล้วว่าลูกสาวของตนกำลังแสดงอยู่บนเวที แต่พวกเขากลับแยกไม่ออกว่าลูกสาวของตนเองคือหญิงสาวคนใด
ในมือของหญิง
