แค่วันเดียว
เหตุเพราะหลินเมิ้งหยาต้องตระเตรียมงาน นางจึงถูกพามาที่วัง ทันทีที่ไปถึงสวนสำหรับจัดงานเลี้ยง หลินเมิ้งหยาทรุดตัวลงบนเตียง ใบหน้านวลขาวซีด
ตกใจจนหัวใจเกือบวายตายไปแล้ว!
“นายหญิง รีบมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถิดเจ้าค่ะ เสื้อผ้าเปียกชื้นเช่นนั้นเกรงว่าจะหนาวเอาได้”
ป๋ายจีเป็นคนเอาใจใส่ เพียงสัมผัสกับแผ่นหลังของหลินเมิ้งหยาก็รู้ได้ทันทีว่าชุดของนางเปียกชื้น
“ได้ ได้”
นางเองก็อยากเปลี่ยนเช่นกัน นางควรจะอาบน้ำชำระล้างร่างกายเพื่อทำใจให้สงบ
ถอดชุดพิธีการออก ผลปรากฏว่าชุดสีขาวทางด้านในแนบติดกับร่างกายบอบบางของนาง
หย่อนตัวลงในอ่างน้ำอุ่น ก่อนจะเล่าเรื่องน่าตื่นตระหนกเมื่อครู่ให้เหล่าสาวใช้ฟัง
“จริงสิเจ้าคะนายหญิง ก่อนนั้นท่านบอกว่าชุดพิธีการมีเจ็ดสี แต่เพราะเหตุใดสุดท้ายแล้วจึงเหลือแค่เพียงหกสีเล่าเจ้าคะ?”
ป๋ายจื่อเอียงศีรษะ เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ
หลินเมิ้งหยากลับยกยิ้ม ก่อนจะส่งสายตาชื่นชมไปทางป๋ายจี
“เรื่องนี้ต้องชื่นชมพี่ป๋ายจีของพวกเจ้าแล้วล่ะ ข้าเองก็เพิ่งรู้ว่าท่านแม่ป๋ายมีฝีมือการตัดเย็บสูงกว่าหญิงสาวชาววังจนถึงขั้นที่พวกนางต้องก้มหัวศิโรราบ เพราะเหตุนี้ชุดที่เจ้าทำให้ข้าจึงล้วนงดงามโดดเด่นยิ่งกว่าชุดของสาวชาววัง”
เมื่อได้เห็นสายตาชื่นชมของหลินเมิ้งหยา ป๋ายจีรู้สึกภาคภูมิใจแต่ก็อดที่จะเขินอายไม่ได้
ที่แท้วันนั้นหลินเมิ้งหยาก็กำชับป๋ายจีให้ไปเตรียมสีย้อมที่สามารถย้อมเส้นไหมได
