หลินเมิ้งหยาลอบหัวเราะหยันในใจ ดูเหมือนทั้งสองคนจะถูกฮองเฮาซื้อตัวไว้แล้ว พวกนางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งก็เท่านั้น เมื่อหลินเมิ้งหยากลับกลายเป็นฝ่ายชนะ พวกนางคงไม่วายถูกฮองเฮากำจัดทิ้งเป็นแน่
มีดที่ถูกใช้การไปแล้ว จะมีใครอยากเก็บไว้ใกล้ตัว?
“แต่คนที่ถูกใส่ร้ายคือชายาอวี้ เช่นนั้นเปิ่นกงเห็นว่าเรื่องนี้ควรให้ชายาอวี้เป็นผู้จัดการ”
ฮองเฮายังคงเป็นคนที่มีอำนาจสูงสุด เพียงประโยคเดียวก็มอบอำนาจในการลงโทษให้แก่หลินเมิ้งหยา
เหตุเพราะหลินเมิ้งหยาเป็นผู้เสียหาย ดังนั้นการมอบเรื่องนี้ให้นางเป็นผู้จัดการจึงเป็นเรื่องเหมาะสม
หากกระทำเช่นนี้ ฮองเฮาจะได้รับชื่อเสียงด้านความยุติธรรม ซ้ำยังหลุดพ้นจากข้อสงสัย
แต่น่าเสียดาย คนที่นางต้องเจอกลับเป็นคนที่รับมือได้ยากอย่างหลินเมิ้งหยา
เหล่าพระญาติสนิทต่างมีแผนในใจ
การที่ฮองเฮากระทำการเช่นนี้ แสดงว่านางมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม แม้ช่วงนี้พวกเขาจะไม่พึงพอใจในการควบคุมของนางอยู่บ้าง แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่สบโอกาสตอบโต้นางกลับ ดังนั้นจึงตกเป็นเบี้ยล่างให้นางเสมอ
ดังนั้นสายตาของทุกคนจึงพุ่งตรงไปทางหลินเมิ้งหยา
แต่กลับได้เห็นชายาอวี้ยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม ก้มหน้า ไม่กล่าวอะไร
“ชายาอวี้ ไม่รู้ว่าเจ้าคิดเห็นเช่นไร?”
หลังจากได้ยินคำถามของอ๋องฉงซาน หลินเมิ้งหยาเงยหน้าขึ้น ดวงตาเปล่งประกายราวกับหยดน้ำคู่นั้นแสดงออกถึงความอ่อนโยน ผิดกับฮองเอาที่มักวางอำนาจยกตนข่มท่าน
“หลา
