“ถวายพระพรฮองเฮา ถวายพระพรเสด็จอา”
แม้แต่ในเวลานี้ สายตาของหลินเมิ้งหยาก็ยังไร้ซึ่งความกังวล
แน่นอนว่านางกำลังสวมใส่ชุดนี้อยู่ แต่นั่นมิได้หมายความว่านางกระทำความผิด
ตอนแรกเหล่าพระปิตุลาคิดว่าจะได้เห็นหลานสะใภ้ร้องห่มร้องไห้ปานจะขาดใจ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหญิงสาวตรงหน้าจะยังคงรักษาท่วงท่าได้อย่างสง่างาม นางไม่เหมือนคนที่กำลังจะโดนเล่นงานเลยแม้แต่น้อย
“ลุกขึ้นเถิด เจ้าอย่าได้ตำหนิเปิ่นกงเลย ถึงอย่างไรงานพิธีไหว้พระขอพรในวันนี้ก็สำคัญยิ่ง ดังนั้นจึงปล่อยให้เกิดปัญหาไม่ได้ ท่านอ๋องเหล่านี้ล้วนจิตใจดีมีคุณธรรม พวกเขาไม่มีทางทำให้เจ้ารู้สึกลำบากใจหรอก”
หลินเมิ้งหยาพยักหน้า ถอยหลังไปยืนอีกฝั่ง
“ฮวงกงกง เจ้าบอกว่าชุดของพระชายาอวี้มีปัญหา ตกลงปัญหาอยู่ที่ใด?”
ฮองเฮาที่เปรียบเสมือนตัวแสดงหลักไม่มีทางปล่อยโอกาสให้ผู้คนนึกสงสัยตนเอง ดังนั้นนางจึงโยนคำถามให้ฮวงกงกงเป็นผู้ตอบ
สีหน้าเคร่งขรึมเข้มงวดของฮวงกงกงพลันเปลี่ยนไป
“ทูลฮองเฮา ผู้ดูแลขั้นตอนชำระล้างด้วยเครื่องหอมพบว่าชุดทางการของชายาอวี้ไม่เหมาะสม เขาเอ่ยว่าลวดลายของหงส์มีมากถึงเจ็ดสี อีกทั้งดอกแปะเจียกยังเป็นดอกโบตั๋นพ่ะย่ะค่ะ”
คำพูดของฮวงกงกงทำให้สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป
หงส์เจ็ดสีและดอกโบตั๋นเปรียบเสมือนสัญลักษณ์ของฮองเฮา ทว่าสิ่งเหล่านั้นกลับถูกประดับลงบนชุดของชายาอวี้ นั่นมิเท่ากับว่านางกำลังก่อกบฏอย่างนั้นหรือ?
ยิ่งไปกว่านั้น นางยังตั้งใ
