จใส่มาในงานไหว้พระขอพรวันนี้อีก
“เจ้ามั่นใจแล้วใช่หรือไม่ เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ อย่าบังอาจใส่ร้ายชายาอวี้เด็ดขาด”
อ๋องฉงซานที่ไว้หนวดเคราเล็กน้อยถลึงตาโต
ฮวงกงกงรีบตามตัวผู้ดูแลงานเข้ามา จากนั้นผู้ดูแลงานจึงเอ่ยตอบ
“ไม่ผิดแน่พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมตรวจสอบละเอียดแล้ว ดวงตาของหงส์บนชุดของพระชายาเป็นสีม่วง ยิ่งไปกว่านั้น ดอกไม้ที่ปักบนชุดเป็นลายดอกโบตั๋นอย่างแน่นอน กระหม่อมไม่มีทางดูผิดพ่ะย่ะค่ะ”
ผู้ดูแลตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ สิ่งนี้ทำให้หลินเมิ้งหยาตกอยู่ในอันตรายอีกครั้ง
สายตาสงสัยตกอยู่บนร่างของนาง ทว่านางกลับแสดงท่าทางเป็นปกติ ส่งยิ้มอย่างมีมารยาท น้อมรับสายตาตำหนิติเตียนจากทุกคน
แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ แต่ท่านอ๋องทั้งสองก็อดชื่นชมนางไม่ได้
“เอาแบบนี้ เรื่องนี้จะฟังความเพียงฝ่ายเดียวก็คงมิได้ ชายาอวี้ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเจ้าโดยตรง ตกลงเจ้ามีอะไรจะแก้ตัวหรือไม่?”
อ๋องหลีซานเอ่ยถาม แม้ใบหน้าของเขาจะเคร่งขรึม ทว่าสายตากลับเผยให้เห็นความรู้สึกที่ยากจะทำใจ
เหตุเพราะอุปนิสัยและบุคลิกของชายาอวี้ไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย น่าเสียดายที่โชคชะตาของนางอาภัพ มิเช่นนั้นคงไม่ต้องเจอความโชคร้ายเช่นนี้
แม้พวกเขาจะเป็นอ๋อง แต่ถึงกระนั้นก็พอจะรู้เรื่องของวังหลังมาบ้าง
ฮองเฮามักจะป้ายความผิดให้คนที่มิได้ทำอะไรผิดเสมอ ยิ่งไปกว่านั้น ชุดทางการทุกชุดล้วนตัดเย็บโดยฝ่ายใน เกรงว่าชายาอวี้คงมิทันระวังจึ
