งติดกับเข้า
“คำพูดของผู้ดูแลและฮวงกงกง…” หลินเมิ้งหยาจงใจเงียบไปอึดใจ ก่อนจะเอ่ยต่อ
“ทั้งหมดล้วนเป็นการใส่ร้ายป้ายสีเปิ่นเฟย! ท่านอ๋องทั้งสองโปรดเมตตา นับตั้งแต่วันที่หลานสะใภ้แต่งงานเข้าจวนอวี้ หลานสะใภ้มิเคยทำเรื่องเสื่อมเสีย แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเพียงมาร่วมพิธีการยิ่งใหญ่เช่นนี้เป็นครั้งแรกก็จะต้องเจอกับเรื่องเช่นนี้ หลานสะใภ้รู้สึกปวดใจยิ่งนัก”
หลินเมิ้งหยาปฏิเสธ ทว่าสายตาของฮองเฮากลับแฝงไว้ซึ่งความเย็นชา
นางไม่กลัวการปฏิเสธของหลินเมิ้งหยา เหตุเพราะหลักฐานยังคงเห็นอย่างทนโท่ การปฏิเสธของนางในคราวนี้จะเป็นมูลเหตุที่ทำให้นางกำจัดหนามยอกอกคนนี้ออกไปได้
“ฮองเฮาเหนียงเหนียง พระองค์จะต้องช่วยออกหน้าให้กระหม่อมนะพ่ะย่ะค่ะ แม้กระหม่อมจะเป็นเพียงผู้ดูแลตัวเล็กๆ แต่กระหม่อมก็รู้ดีว่าไม่ควรให้เกิดเรื่องวุ่นวายในงานพิธี หากเหนียงเหนียงไม่เชื่อ เช่นนั้นได้โปรดตรวจสอบด้วยตนเองเถิด”
ผู้ดูแลคุกเข่าลงกับพื้น ส่งเสียงร้องขอความเป็นธรรม
ฮองเฮาและอ๋องทั้งสองสบตากัน สุดท้ายจึงเอ่ย
“ถูกต้อง เรื่องนี้ใหญ่หลวงนัก ดังนั้นจะใส่ร้ายป้ายความผิดให้แก่พระชายามิได้ หยุนซือฝู เจ้าเป็นคนเก่าคนแก่ของพระราชวัง อีกทั้งชุดทางการยังมีคนของเจ้าคอยดูแล เช่นนั้นเจ้าจงไปดูเถิดว่ามีสิ่งใดไม่เหมาะสมหรือไม่?”
“เพคะฮองเฮาเหนียงเหนียง”
เสียงของหญิงวัยกลางคนในชุดเป็นระเบียบเรียบร้อยดังขึ้นจากทางด้านหลังฮองเฮา
หลินเมิ้งหยาแค่นหั
