“ข้าน้อยคิดว่า…อาจจะคุยกันเรื่องงานบ้านงานเรือนพ่ะย่ะค่ะ ถึงอย่างไรการดูแลจวนก็หาใช่เรื่องง่าย”
หลงเทียนอวี้ไม่เคยดูแลงานภายในจวนมาก่อน แต่พ่อบ้านเติ้งย่อมรู้ดี จวนอวี้ที่ยิ่งใหญ่แห่งนี้มีคนเพิ่มมากขึ้น ฉะนั้นเรื่องที่ต้องให้จัดการจึงมากตาม
ทว่าพระชายาล้วนเป็นผู้จัดการดูแลงานทั้งหมด ดังนั้นคนที่เป็นผู้ดูแลจวนเช่นเขาจึงเบาตัวลงมาก
“พระชายา…เก่งมากจริงๆ”
ก้มหน้าลง หยักยิ้มเล็กน้อย พู่กันที่ถืออยูในมือจรดลงบนกระดาษ
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เสียงหัวเราะของนางทำให้หัวใจของเขาเกิดความรู้สึกบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็อธิบายไม่ถูก
“ท่านอ๋อง อันที่จริงหากดูจากอายุของพระองค์แล้ว ข้าน้อยคิดว่าถึงเวลาอันสมควรที่พระองค์จะมีทายาทแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
พ่อบ้านเติ้งเป็นคนซื่อสัตย์เสมอมา ดังนั้นเขาจึงอยากเห็นทายาทของท่านอ๋องมากกว่าผู้ใด
หลงเทียนอวี้เงียบขรึมลง ทายาท…สำหรับคนในราชวงศ์เป็นเรื่องสำคัญ
เสด็จพ่อมีองค์ชายทั้งหมดสิบเอ็ดคน แต่ตายก่อนวัยอันควรไปค่อนข้างมาก ตอนนี้จึงเหลือเพียงไม่กี่คนเท่านั้น
ดังนั้นเสด็จพ่อจึงเข้มงวดกับองค์ชายที่เติบโตเข้าสู่วัยผู้ใหญ่มากเป็นพิเศษ องค์ชายทุกพระองค์จะต้องเติบโตขึ้นอย่างแข็งแกร่งราวกับมังกร
ทว่าตอนนี้ไท่จื่อกลับมีความทะเยอทะยานเกินขีดจำกัด ฮองเฮาเองก็ใช้อำนาจปกครองโดยมิฟังความเห็นผู้อื่น องค์ชายอย่างพวกเขาจึงพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากการควบคุมของฮองเฮา
ส่วนองค์ชาย
