หลงเทียนอวี้มองดูใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ที่กำลังแย้มยิ้มบางๆ คำพูดที่คิดอยากจะเอื้อนเอ่ยถูกกลืนลงท้องไปในทันที
หรือว่าพระชายาของเขาจะมีเรื่องน่าประหลาดใจให้เขาได้ตื่นเต้นอีกแล้ว?
“ก็แค่การแสดงมิใช่หรือเพคะ? จริงซิเพคะท่านอ๋อง หม่อมฉันมีเรื่องอยากปรึกษาพระองค์”
ส่งยิ้มหวาน ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายจนคนมองรู้สึกหัวใจสั่นไหว นางคิดจะวางแผนอะไรอีก? ใครจะเป็นผู้โชคร้ายคนนั้น?
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว ความอ่อนโยนแล่นพล่านเข้ามาในหัวใจของเขา
“เรื่องอันใด?”
ราวกับว่าช่วงนี้เขาไม่เคยปฏิเสธคำขอของหลินเมิ้งหยาเลยแม้แต่ข้อเดียว ความคิดของนางมักทำให้เขาคาดไม่ถึงเสมอ ไม่ต่างอะไรจากดอกไม้ไฟที่สวยงาม แต่ตอนก่อนจะจุดกลับไม่มีใครรู้ว่ามันจะออกมาเป็นเช่นไร
“หม่อมฉันอยากรู้การตกแต่งในวันนั้น ยังมี….ยังมี….พอถึงเวลานั้นหม่อมฉันจะวาดภาพให้พระองค์ดู ขอเพียงพระองค์ช่วยหม่อมฉันหาช่างมาทำให้ก็พอ เพียงเท่านี้งานเลี้ยงอันน่าตื่นตาตื่นใจก็เสร็จสมบูรณ์แล้วเพคะ”
ในวันงาน เหล่าเครือญาติจะต้องปรากฏตัวในวังหลวง หากนางจัดงานเลี้ยงที่น่าจดจำ เช่นนั้นหลงเทียนอวี้ก็จะยิ่งได้รับความชื่นชม นางชอบมองสีหน้าไท่จื่อเวลาพ่ายแพ้เป็นที่สุด ทว่าช่วงนี้นางต้องคอยระวังมิให้ใครเข้ามาก่อความวุ่นวายก็พอ
หลินเมิ้งหยาที่กำลังดำดิ่งอยู่ในความคิดของตนเองไม่ทันสังเกตเลยว่าเสื้อคลุมของนางคลายออกเล็กน้อยตอนที่เดินมายังที่นี่
หลงเทีย
