นอวี้เหลือบมอง เขารู้ว่าตำหนักหลิวซินของนางอบอุ่นกว่าตำหนักทั่วไป ดังนั้นจึงยื่นมือเข้าไปจัดเสื้อคลุมของนางให้แน่นเพราะเกรงว่านางจะหนาว
นิ้วมือเรียวยาวเข้าไปผูกปมเสื้ออย่างชำนาญ ระยะห่างของทั้งคู่ใกล้กันมากทันใดนั้นหลินเมิ้งหยาที่ดึงสติกลับมาก็ได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของหลงเทียนอวี้ที่อยู่ห่างไปเพียงแค่คืบเท่านั้น
จู่ๆ ใบหน้าพลันแดงก่ำ
“ระวังหน่อย อย่าทำให้ตัวเย็น”
ถ่านที่นางใช้ในตำหนักล้วนเป็นถ่านเงินที่เขาคัดเลือกมากับมือ ไม่เพียงแค่ไม่ส่งกลิ่นเหม็น ซ้ำยังส่งกลิ่นหอมอย่างเป็นธรรมชาติ
แม้เขาจะไม่เคยพูด แต่เขากลับใส่ใจในทุกรายละเอียดเกี่ยวกับนาง เขารู้ว่านางไม่ชอบให้ใครจับตามอง ดังนั้นเขาจึงสั่งให้องครักษ์ทำเพียงคุ้มครองความปลอดภัยของนางเท่านั้น ไม่ว่านางจะไปที่ใด เขาก็ไม่เคยเอ่ยปากถาม
เพราะเขารู้ดีว่าหลินเมิ้งหยาไม่มีวันทำร้ายเขา
“อ้อ ขอบพระทัยเพคะ”
ทั้งที่สายตาของเขาเย็นชาและคมกริบแต่นางกลับรู้สึกเอ็นดู
“ท่านอ๋อง ที่ห้องอ่านหนังสือค่อนข้างเย็น เช่นนั้นไปที่ตำหนักของหม่อมฉันเถิดเพคะ”
นิ้วเรียวยาวของเขาแดงระเรื่อ แม้จะมิใช่คนกลัวความหนาว แต่เพราะอากาศที่หนาวเหน็บ ดังนั้นห้องอ่านหนังสือจึงไม่ต่างอะไรจากการยืนอยู่ท่ามกลางน้ำแข็ง หากหนาวตายจะทำเช่นไร?
คิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะใช้ฝ่ามือเรียวเล็กของตนเองเข้ามาจับมือของเขา ก่อนจะประกบมือเข้าด้วยกันแล้วใช้มือถูไปมาเพื่อมอบความอบอุ่น
“ดูพ
