ระองค์เถิด มือเย็นมากขนาดนี้แล้วแท้ๆ พ่อบ้านเติ้งมาย้ายเอกสารและหนังสือของท่านอ๋องไปที่ห้องของข้าเถิด ตอนนี้อากาศหนาว ทุกคนต้มน้ำแกงร้อนๆ กินกันเถิด”
พ่อบ้านเติ้งยืนเหยียดตัวตรงอยู่ด้านนอก ก่อนจะสบตากับหลินขุยแล้วหัวเราะเบาๆ ดูเหมือนอากาศภายในห้องอ่านหนังสือจะอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย
หลินเมิ้งหยาหันไปสนใจการถูมือของหลงเทียนอวี้ต่อ นางใส่ใจเขาเป็นอย่างดีจนหัวใจของหลงเทียนอวี้สั่นไหว
แม้เสด็จพ่อจะเอ็นดูเขามาตั้งแต่เด็ก แต่เพราะเขาเป็นเด็กผู้ชาย ดังนั้นจึงต้องมีจิตใจที่เข้มแข็ง ส่วนหมู่เฟย นางต้องคอยต่อสู้กับคนในวังหลังเพื่อไม่ให้ถูกช่วงชิงอำนาจไป
มีเพียงน้าจิ่นเยว่ที่มักจะเตรียมเตาอุ่นและเสื้อกันหนาวให้เขาเสมอ
แต่ไม่มีใครเลยที่จะมอบความอบอุ่นให้หัวใจของเขาเหมือนหลินเมิ้งหยา
“ดูเถิด ตอนนี้ไม่หนาวแล้ว หากมือกลายเป็นน้ำแข็ง เช่นนั้นจะเขียนหนังสือได้อย่างไร ใช่หรือไม่เพคะ?”
หลินเมิ้งหยาหัวเราะตาหยี แต่นางกลับพบว่าสายตาของหลงเทียนอวี้ลึกล้ำจนไม่อาจเบนสายตาหนีได้
“พระองค์…”
ริมฝีปากแดงราวกับลูกเชอรี่ พวงแก้มสีชมพูระเรื่อ ใบหน้างดงามมีเสน่ห์ คิดไม่ถึงเลยว่าจู่ๆ หลงเทียนอวี้จะโน้มใบหน้าลงมา ก่อนจะประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากของหลินเมิ้งหยา
ลมหายใจของหลงเทียนอวี้รินรดบนใบหน้า ยังไม่ทันที่นางจะตั้งตัว ริมฝีปากของนางก็ถูกเขาครอบครอง
อันที่จริงจุมพิตของเขามิได้รุนแรง เขาเพียงสัมผัสริมฝีปากของนางเบาๆ ทว
