ร่อง แต่เหตุใดจึงทำกับข้าเช่นนี้! ตายไปเลยก็ดี พรุ่งนี้ข้าจะไปหยาหางเพื่อซื้อสาวใช้เพิ่ม! กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา คิดจะตบหน้าข้าหรืออย่างไร?”
หลินเมิ้งหยาพ่นคำหยาบคายประหนึ่งแม่ค้าปากตลาดออกมาด้วยความคุ้นเคย ทว่าสายตากลับมองหาสิ่งของราคาไม่แพงเพื่อขว้างทำลาย
ในที่สุดนางก็หันไปมองทางกระจกบนโต๊ะแต่งหน้า ย่างสามขุมเข้าไป ก่อนจะนำของใช้ราคาแพงใส่มือสาวใช้ทั้งสองเอาไว้
“เพล้ง” เสียงดังขึ้น คนที่อยู่ด้านนอกพากันแตกตื่น
“ข้าเป็นใครกัน! ข้าคือคุณหนูใหญ่ของเจิ้นหนานโหว! พวกนางเป็นเพียงน้ำโคลน แต่กล้าสาดเข้ามาที่ตัวข้ากระนั้นหรือ? คอยดูเถิด ข้าจะบอกให้ท่านพ่อจัดการพวกนางให้ราบคาบ”
ป๋ายจีหยักยิ้ม แต่ถึงกระนั้นก็ส่งเสียงให้ความร่วมมือ
“นายหญิง อย่าเลยเจ้าค่ะ ว่าแต่พรุ่งนี้ท่านมีแผนเช่นไร? เท่าที่หนู่ปี้ดู พวกเราปล่อยให้ป๋ายจื่อถูกทรมานตายไปเถิดเจ้าค่ะ พวกเราจะได้อยู่อย่างสงบ”
มุมปากของหลินเมิ้งหยายกขึ้น
ดูเหมือนสาวใช้ที่นางฟูมฟักมาจะฉลาดจนรู้เท่าทันความคิดนางแล้ว
กวาดสายตามองทางด้านนอกด้วยความเย็นชา
