กคิดบัญชีขึ้นมา แม้แต่ลูกปัดในลูกคิดก็คงกระเด็นกระดอนออกมาจนหมด
“ป๋ายจีอย่าได้พูดเรื่องนี้กับใคร ไม่ว่าใครจะมาสอบถามเช่นไร เจ้าจงร้องไห้อย่างเดียว เข้าใจหรือไม่?”
ป๋ายจีรีบพยักหน้า เมื่อได้อยู่รับใช้นายหญิง ไม่มีอะไรที่นางทำไม่ได้ โดยเฉพาะการแสดงละคร
พวกนางสามารถแสดงละครได้โดยไม่ต้องแต่งหน้าแต่งตัวเลยด้วยซ้ำ
“เจ้าเด็กน้อย พวกเราล้วนมีงานให้ต้องทำแล้ว แล้วเจ้าเล่า?”
ชิงหูมองทางหลินเมิ้งหยา ปกตินางไม่เคยอยู่อย่างสงบมาก่อน
หยิบถ้วยชาขึ้นมาหนึ่งใบ หลินเมิ้งหยาเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์
“ข้า? ข้ามีหน้าที่ทำลายข้าวของระบายอารมณ์”
ถ้วยชาที่เคยสมบูรณ์ปกติกลายเป็นผุยผงทันที
เจ้าเด็กน้อยตัวแสบ เขามองถ้วยชาอย่างเจ็บปวดใจ
เงินที่เขาหามาได้คงถูกเจ้าเด็กน้อยถลุงหมดภายในห้าปีอย่างแน่นอน
“นังสาวใช้ตัวดี เจ้ากล้าหักหลังข้า! ข้าจะเลาะเนื้อเฉือนหนังเจ้าให้ดู!”
ส่งเสียงหยาบคายโกรธเกรี้ยว
แต่ใบหน้ากลับยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ไม่มีใครคาดคิดว่านี่เป็นเพียงการแสดง
มองดูท่าทางเจ้าเล่ห์ของเจ้านาย สาวใช้ต่างพากันแอบยิ้ม
“ไอหยา ไอหยา นายหญิง อันนั้นแพงมากเจ้าค่ะ เปลี่ยนอันอื่นเถิด”
กระซิบบอกหลินเมิ้งหยา สาวใช้ทั้งสองรู้แล้วว่าหลินเมิ้งหยากำลังจะทำอะไร
“ได้ เอาอันที่ถูกๆ มา”
หยิบขวดลวดลายสวยงามขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเขวี้ยงลงบนพื้น เสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนคนทั้งจวนแตกตื่น
“นังสาวใช้ปากปราศรัยน้ำใจเชือดคอ! ข้าดูแลนางไม่เคยขาดตกบกพ
