งเอ่ยอย่างสุขุม ดวงตาเปล่งประกาย
“พี่รองพูดถูก ศิษย์น้องซูเฉินน่าจะกำลังฝึกเคล็ดวิชา ปรากฏการณ์ฟ้าดินรุนแรงเช่นนี้ อย่างน้อยต้องเป็นวิชาระดับดินขั้นสูงสุด หรือไม่ก็…”
สุ่ยหว่านเอ๋อร์กล่าว
“หรือว่าจะเป็นเคล็ดวิชาระดับสวรรค์ขั้นสูงสุด? แต่วิชาระดับสวรรค์ขั้นสูงสุดหนึ่งเดียวของนิกายเราคือ ‘เต๋าเทียนหยวน’ ก็ดูไม่เหมือนปรากฏการณ์เช่นนี้เลยนะ!”
ถู่หยวนเอ่ยพลางขมวดคิ้ว
“บางทีศิษย์น้องคนนี้อาจมีวาสนาเฉพาะตัว! ตอนนี้ข้าชักสนใจเขาขึ้นมาจริง ๆ แล้วล่ะ ข้าได้ยินมาว่าร่างกายเขาแข็งแกร่งนัก อยากรู้ว่าเมื่อเทียบกับข้าแล้วจะเป็นอย่างไร?”
คิงคงกล่าว ดวงตาเต็มไปด้วยความกระหายในการประลอง
“พี่รอง อย่าบอกนะว่าเจ้าคิดจะสู้กับศิษย์น้อง? ตอนนี้เขายังไม่ถึงระดับราชายุทธ์ด้วยซ้ำ!”
ถู่หยวนเบิกตากลมโตกล่าว
“เขาสังหารราชายุทธ์และสังหารผู้แข็งแกร่งขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ได้ทั้งที่ยังไม่ทะลวงระดับราชายุทธ์ ข้าว่าพลังการต่อสู้ของเขาคงไม่ด้อยกว่าข้าแน่! คู่ต่อสู้เช่นนี้น่าสนุกกว่าพี่ใหญ่เสียอีก!”
คิงคงพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้
“เจ้าพูดเช่นนั้นเพราะสู้พี่ใหญ่ไม่ได้ใช่หรือไม่?”
ถู่หยวนพูดพึมพำเบา ๆ
“ว่าไ
