“ขอบพระทัยพระชายา”
หลินขุยไม่ลังเลเลยยามที่กินยาถอนพิษของหลินเมิ้งหยาเข้าไป สภาพการตายของคนเหล่านั้นน่าสยดสยองเกินไป
เหล่าสัตว์มีพิษในระยะสิบลี้ล้วนมารวมตัวกันที่นี่
กลิ่นคาวคละคลุ้ง แม้แต่ชายร่างกำยำยังอดที่จะหวาดกลัวไม่ได้
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับเห็นจนชินเสียแล้ว นางจึงไร้ท่าทีหวาดกลัว
“ทูลท่านอ๋อง นอกจากคนที่พระชายาไว้ชีวิต คนอื่นๆ ล้วนตายหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
หลังจากตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว หลินขุยอดที่จะตื่นตะลึงไม่ได้
ในใจของเขา พระชายาเป็นเพียงหญิงสาวหน้าตางดงามและฉลาดเฉลียวเพียงเท่านั้น
ทว่าตอนนี้หลินเมิ้งหยากลับเก่งกาจเกินมนุษย์
“พี่สาม เรื่องนี้ไม่ธรรมดาเลย พวกเรารีบกลับกันก่อนดีกว่า เกรงว่าความวัวยังไม่ทันหาย ความควายจะเข้ามาแทรกเสียก่อน”
การปรากฏตัวของคนเหล่านี้ทำให้แผนการของหลินเมิ้งหยายุ่งเหยิง
พวกเขาทำให้แม้กระทั่งคนของหลงชิงหานยังรู้สึกว่าหนทางข้างหน้าช่างอันตราย
ก็แค่ชีวิตของคนธรรมดาที่เสียไปเท่านั้น มิได้หมายความว่าชีวิตของพวกเขาจะตกอยู่ในอันตรายเสียเมื่อไหร่
“ไม่ได้! ข้าจะต้องไปเก็บยา! ชิงหู พวกเราไปกันเถิด”
ความหวังของพี่ชายอยู่ที่นาง
ยิ่งไปกว่านั้น นั่นหาใช่เพียงการตายของฉินมั่ว แต่ยังเกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของสกุลหลิน
ฉะนั้นนางทำได้เพียงเดินหน้า จะไม่มีวันยอมถอยหลังเด็ดขาด
“ไม่ได้ แม้เจ้าจะไปเพียงคนเดียวแต่ก็ยังไม่ปลอดภัย ยิ่งไปกว่านั้น หากถูกจับตัวไประหว่างทางจะเป็นเช่นไ
