ย
ทว่าทั้งพละกำลังและกำลังภายในล้วนอันตรธานหายไป
ตอนที่หลินเมิ้งหยาตกอยู่ในอันตราย เขาคิดอยากพุ่งตัวเข้าไปช่วย แต่จู่ๆ เขาก็เกิดมึนหัวขึ้นมา
แต่ไม่เป็นไร ขอเพียงกลับถึงเมืองหลวง เขายังมีวิธีรักษา
ขณะที่ทุกคนมิได้สนใจ สายตาเหลือบมองทางหลินเมิ้งหยา
เรื่องของหลินหนานเซิงทำให้นางลำบากมากพอแล้ว ตอนนี้เขาไม่ควรทำให้นางกังวล
ควบม้าอย่างรวดเร็วราวกับกำลังโบยบิน เส้นทางที่เคยต้องใช้เวลาเดินทางนานถึงสองชั่วโมงกลับย่นเวลาเป็นครึ่งชั่วโมงเท่านั้น
เมื่อกลับมาถึงค่าย พวกเขาพบว่าค่ายแห่งนี้กำลังวุ่นวาย
ควันไฟและเปลวเพลิงทำให้ทุกคนอลหม่าน
พวกเขากำลังถืออุปกรณ์ดับไฟคนละไม้คนละมือ
กลิ่นหญ้าและไม้ที่ถูกเผาลอยขึ้นมาเตะจมูก
“เกิดอะไรขึ้น?”
หลินเมิ้งหยาลงจากหลังม้า ก่อนจะรีบเอ่ยถามทหารนายหนึ่ง
เมื่อทหารคนนั้นเห็นว่าเป็นคุณหนูใหญ่แห่งสกุลหลิน เขารีบหยุดฝีเท้าลงแล้วส่งเสียงร้อนใจ
“ตอนที่พวกท่านเพิ่งออกไป จู่ๆ ก็เกิดไฟไหม้ค่าย ตอนนี้ทุกคนกำลังช่วยกันดับไฟขอรับ”
กระโจมของค่ายถูกถักทอขึ้นจากผ้าสักหลาด ปกติแล้วจะไม่ทำให้เกิดเปลวเพลิงโหมกระหน่ำถึงขนาดนี้
“พี่ชายล่ะ? ฉินมั่วเป็นเช่นไรบ้าง?”
นายทหารแสดงสีหน้าลำบากใจ เขาก็ไม่รู้ว่าเหตุการณ์ภายในเป็นเช่นไรบ้าง
