าวิธีหาเงินจากเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
หิมะตกหนักมากขึ้นเรื่อยๆ พื้นดินนอกเมืองเริ่มแข็งและหนามากขึ้น
ความเร็วเริ่มลดลง หลินเมิ้งหยารู้ว่าที่เป็นเช่นนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของทุกคน
ทว่าหัวใจของนางร้อนรนเสมือนถูกไฟแผดเผา สมองคอยคำนวณตลอดเวลาว่าระยะทางตอนนี้ห่างจากค่ายทหารของพี่ชายอีกไกลขนาดไหน
สายลมพัดกระทบร่าง จมูกขาวนวลพลันแดงก่ำ
คิ้วของหลงเทียนอวี้ขมวดเข้าหากันแน่น มือหนาจับศรีษะของนางให้หันเข้ามาซุกด้านใน ภายใต้ความมืด ฝีเท้าของม้าควบเร็วขึ้นกว่าเดิม
ม้าสีขาวรูปร่างสง่างามของทั้งคู่เริ่มทิ้งระยะห่างจากกลุ่มคนด้านหลัง
แม้หลินเมิ้งหยาจะนั่งอยู่บนม้าและควบฝ่าหิมะอันเหน็บหนาว ทว่าหัวใจของนางกลับรู้สึกสงบเมื่อได้ยินเสียงหัวใจของหลงเทียนอวี้
ความปวดร้าวในวันที่แม่ของตนเองจากไปแผ่ซ่านไปทั้งหัวใจ
ท่านพี่ รอข้าก่อน ข้ากำลังไป
ท่านจะต้อง…ต้องไม่เป็นไร!
