งชิงหานคนเดียวที่ยืนนิ่งราวท่อนไม้
พี่สาม! กลับมา! กลับมาคลายจุดให้เขาก่อน!
หลงชิงหานร้องไห้โดยไร้น้ำตา อย่างน้อยต้องใช้เวลาราวหนึ่งชั่วโมงกว่าจุดจะคลายออก
ฮือ ฮือ ชีวิตของเขาช่างน่าเศร้าเหลือเกิน
ด้านหลังจวน ม้าหลายตัวมุ่งหน้าโจนทะยาน
หลงเทียนอวี้และหลินเมิ้งหยาขี่ม้าตัวเดียวกัน เขากระชับร่างบางในอ้อมกอดให้อยู่ภายใต้เสื้อคลุมก่อนจะอาศัยความมืดหายลับไปจากจวน
ความมืดมิดยามหิมะตกทำให้มีคนจับตามองจวนอวี้น้อยลง
ยิ่งไปกว่านั้นเขาขี่ม้าไปทางตรอกซอกซอยเล็กๆ จึงมิได้ดึงดูดสายตาผู้อื่น
“ตอนนี้ประตูเมืองไม่ปิดแล้วหรือเพคะ?”
หลินเมิ้งหยาเป็นกังวล นางเองรู้ดีว่าตนเองบุ่มบ่ามเกินไป
ทว่าหลงเทียนอวี้กดศีรษะนางเอาไว้ ก่อนจะส่งสายตาให้นางวางใจ
พิงแผงอกของหลงเทียนอวี้ ไม่รู้ว่าทำไมหลินเมิ้งหยาจึงเลือกที่จะเชื่อใจเขา
ขี่ม้าเข้าใกล้ประตูเมืองทางทิศตะวันตก น่าแปลกที่ไม่มีใครห้ามพวกเขาเอาไว้
องครักษ์รักษาประตูเมืองรีบเปิดประตูออก ม้าหลายตัวจึงรีบออกจากเมืองอย่างเร็วที่สุด
หลินเมิ้งหยามองลอดช่องว่าง แต่นางกลับได้เห็นรองเท้าบู๊ตสีเทาคู่หนึ่ง
นางเคยเห็นรองเท้าบู๊ตเช่นนั้นมาก่อน ตอนนั้นหลงเทียนอวี้ซื้อชองใช้สำหรับพวกทหาร
ผู้ชายคนนี้เป็นศัตรูกับไท่จื่อมานาน ตกลงว่าเขามีคนของตัวเองแฝงตัวอยู่กี่คนกันแน่?
เป็นครั้งแรกที่หลินเมิ้งหยาพบว่าผู้ชายที่มักสงวนวาจาคนนี้เก่งกาจยิ่งนัก
คราวซวยมาตกที่นางแล้ว นางเอาแต่คิดห
