ยท่านไปไม่ได้! หากท่านทำเช่นนี้ ท่านจะทำให้ไท่จื่อกริ้วหนัก หรือท่านลืมเรื่องของหลินหลางแล้วกระนั้นหรือ?”
หลินหลาง! หัวใจของหลินเมิ้งหยาเหมือนถูกกระแทก นางลอบเงยหน้าขึ้นมองหลงเทียนอวี้
ผลปรากฏว่า ฝีเท้าของเขาชะงักลง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“วันนี้ไม่เหมือนกับอดีต ข้าไม่มีทางปล่อยให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย”
ความเจ็บปวดแผ่ซ่าน แต่ไม่สามารถหยุดฝีเท้าของหลงเทียนอวี้ได้อีก
เขาเดินอ้อมหลงชิงหาน อุ้มหญิงสาวในอ้อมกอดออกจากตำหนักหลิวซิน
“การกระทำของท่านเช่นนี้อาจทำให้สิ่งที่พวกเราพยายามอย่างหนักตลอดหลายปีที่ผ่านมาสูญเปล่า ท่านไม่สนใจเลยอย่างนั้นหรือ?”
หลงชิงหานพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าหลงเทียนอวี้ด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวด
“ช่างเถิด ข้าพาเจ้าเด็กน้อยไปเอง อ๋องอวี้ เจ้ายังมีเรื่องให้ต้องไตร่ตรองอีกมากมาย”
แขนอีกคู่ยื่นเข้ามาเตรียมรับร่างของหลินเมิ้งหยาไป
ทว่าหลงเทียนอวี้กลับเบี่ยงตัวหลบแขนของชิงหู มองเขาด้วยสายตาเย็นชา
“นางเป็นชายาของข้า ข้าต้องไปกับนาง”
นิ้วทั้งสองเสมือนไฟฟ้า ขณะที่หลงชิงหานไม่ทันตั้งตัว หลงเทียนอวี้ยื่นนิ้วเข้าไปสกัดจุดของเขา
“ชิงหาน ข้าบอกแล้วว่าเหตุการณ์จะไม่มีวันซ้ำรอย”
ร่องรอยของความรู้สึกผิดปรากฏขึ้นในดวงตา เขาเป็นน้องชายที่ดีที่สุดคนหนึ่ง หลงชิงหานทำเพื่อเขามามากมาย
เกล็ดหิมะโปรายปรายลงมาไม่ขาดสาย
ทุกคนพากันออกไปกับหลงเทียนอวี้และหลินเมิ้งหยา
มีเพียงหล
