ผูกพันกับสกุลหลิน
หลินหนานเซิงเป็นพี่ชายเพียงคนเดียวของนาง ฉะนั้นเขาจึงสำคัญต่อนางมาก
เมื่อได้ยินว่าเกิดเรื่องขึ้นกับเขา หัวใจของนางราวกับถูกบีบรัด
“มีคนวางแผนเอาไว้ เจ้าสงบใจลงก่อน ไม่เป็นไรหรอก พี่ชายของเจ้ายังไม่ตาย”
หลงเทียนอวี้โอบกอดร่างบางแน่น ปกตินางเป็นคนเข้มแข็ง ราวกับว่าไร้ซึ่งความอ่อนแอ
ที่แท้นางก็บอบบางถึงเพียงนี้
“หม่อมฉันจะไปหาเขา!”
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม นางจะไปหาพี่ชายให้ได้
ไม่ว่าใครจะพูดอย่างไร ต้องเห็นกับตาเท่านั้นจึงจะสบายใจ
“เกรงว่าไม่ได้หรอก แม้ค่ายทหารจะอยู่แถบชานเมือง แต่กฎของฝ่ายในกำหนดไว้ชัดเจน ห้ามมิให้พบปะกันด้วยเรื่องส่วนตัวเป็นอันขาด”
หลงชิงหานแหวกผ้าม่านเข้ามา
หลินเมิ้งหยาเงยหน้าขึ้นสบตาหลงเทียนอวี้
“หม่อมฉันจะไปหาเขา จะต้องไป!”
สายตาไร้ซึ่งความลังเล หลงเทียนอวี้รู้ดีว่าตนเองไม่อาจเปลี่ยนความคิดของนางได้อย่างแน่นอน
เขาพยักหน้า ใช้เสื้อคลุมของตนคลุมร่างของหลินเมิ้งหยาเอาไว้
“พี่สาม ท่านไปไม่ได้”
บ้าไปแล้ว! พี่สามกับหลินเมิ้งหยาเสียสติไปแล้ว!
หลงชิงหานไม่ลังเลเลยที่จะขวางทางหลงเทียนอวี้และหลินเมิ้งหยา ใบหน้าไร้ซึ่งรอยยิ้มยียวนดั่งเคย
“หลบไป”
เอ่ยเพียงสั้นๆ แต่น้ำเสียงกลับหนักแน่น
หลงเทียนอวี้รู้ดีว่าตนเองไม่สมควรปรากฏตัวที่ค่ายทหาร
แต่ในเมื่อหลินเมิ้งหยาดึงดันที่จะไป ต่อให้เขาไม่ยินยอม นางก็จะหาทางไปให้ได้
ฉะนั้นสู้เขาพานางไปยังจะดีเสียกว่า
“ไม่ได้! ข้าปล่อ
