“นายหญิง นายหญิง รีบมาดูนี่เร็วเข้าเจ้าค่ะ มนุษย์หิมะมีชีวิต!”
ป๋ายจื่อรีบวิ่งเข้าไปเรียกหลินเมิ้งหยา นางไม่แม้แต่จะให้โอกาสหลงเทียนอวี้ร้องเรียกเลยแม้แต่น้อย
ลากป๋ายจีมาพร้อมกัน หลงเทียนอวี้ยื่นมือออกไปข้างหน้า
แต่เขาคว้าได้เพียงแค่เงาของป๋ายจื่อ
มนุษย์หิมะมีชีวิต? ที่ไหนกัน?
มองซ้ายมองขวา มิรู้ว่าที่ป๋ายจื่อหมายถึงคือตัวเขาเอง
เย่มองเจ้านายตนเองโดยไม่พูดอะไร เหตุใดทุกครั้งที่ได้เจอกับคนในตำหนักของพระชายา ท่านอ๋องมักจะหัวทึบเช่นนี้ตลอด?
ยกมือขึ้น ปัดเกล็ดหิมะบนร่างของหลงเทียนอวี้ด้วยสายลม ส่ายหน้า ก่อนจะหมุนตัวหายไป
“ไอหยา ร้องโหวกเหวกโวยวายเรียกข้าทำไมกัน?”
หลินเมิ้งหยาที่กำลังคลุกไก่กับแป้งเดินออกมา มือหนึ่งถือมีด อีกมือถือน่องไก่
ราวกับเป็นคนละคนกับหญิงสาวที่มักจะแต่งกายอย่างสวยงาม บางทีอาจเพราะกลัวจะทำชุดเปื้อน นางจึงสวมใส่ผ้ากันเปื้อนสีฟ้าน้ำทะเล
บนศีรษะโพกไว้ด้วยผ้าสีฟ้า เมื่อเทียบกับยามที่นางอยู่ในฐานะพระชายาตามปกติแล้ว หลินเมิ้งหยาในเวลานี้มิต่างอะไรจากแม่ครัวในโรงครัว
หลินเมิ้งหยามองตามนิ้วของป๋ายจื่อที่ชี้ออกไป แต่กลับเห็นเป็นหลงเทียนอวี้ที่กำลังยืนนิ่งอึ้ง
“ท่าน…ท่านอ๋อง…”
หลินเมิ้งหยากระตุกป๋ายจื่อ นอกจากหลงเทียนอวี้แล้วก็ไม่มีมนุษย์หิมะที่ใดอีก
“แต่เมื่อกี้ยังอยู่ที่นี่อยู่เลย…ถวายคำนับท่านอ๋องเพคะ”
ทันทีที่ป๋ายจื่อมองเห็นหลงเทียนอวี้ นางรีบถวายคำนับทันที
“โอ้ ไม่ต้อง
