มากพิธี พวกเจ้ากำลัง…ทำอะไร?”
ท่าทางของหลินเมิ้งหยาในเวลานี้ช่างน่าขันยิ่งนัก
หลงเทียนอวี้ยังไม่เคยเห็นท่าทางของนางเช่นนี้มาก่อน แม้จะดูยุ่งเหยิงไปเสียหน่อย แต่กลับน่ารักเหลือเกิน
“หม่อมฉันกำลังทำไก่ทอดเพคะ หม่อมฉันเคยดูซีรี่ส์…เอ้ย เคยได้ยินคนเล่าว่าในวันที่หิมะแรกตก อาหารที่เหมาะที่สุดคือไก่ทอด ท่านอ๋องอยากลองชิมดูหรือไม่เพคะ?”
หลินเมิ้งหยาหมุนตัวกลับเข้าไปในครัว สาวใช้ทั้งหมดเองก็กลับเข้าไปในตำหนักหลิวซินเช่นเดียวกัน
ส่ายหน้า สุดท้ายเขาเดินตามเข้าไป
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เขารู้สึกว่าสาวใช้ของหลินเมิ้งหยาปฏิบัติต่อเขาอย่างเย็นชาอยู่บ้าง
ช่างเถิด สาวใช้ของหลินเมิ้งหยาไม่เหมือนสาวใช้ที่อื่น
เมื่อเหยียบเข้ามาในสวนตำหนักหลิวซิน หลงเทียนอวี้รู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาในอีกโลกหนึ่ง
ด้านนอกอากาศหนาวเหน็บอย่างโหดร้าย ทุกสิ่งทุกอย่างดูราวกับจมอยู่ภายใต้หิมะ
ทว่าภายในสวนตำหนักหลิวซินแตกต่างออกไป แม้ดอกไม้ต้นไม้จะถูกหิมะทับถม แต่กลับบานสะพรั่งงดงาม
ด้านนอกตกอยู่ในบรรยากาศเงียบสงบ แต่ภายในตำหนักหลิวซินกลับครื้นเครงทั้งนายและบ่าว
นั่งลงในศาลา มองดูบรรยากาศโดยรอบ หลงเทียนอวี้รู้สึกว่าหัวใจของเขาสงบลงมาก
“เป็นอะไรไป? มาหาหาเจ้าเด็กน้อยของข้าด้วยเหตุอันใด?”
ชิงหูจ้องมองหลงเทียนอวี้ด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร คนเดียวในจวนแห่งนี้ที่กล้าแสดงสีหน้ากวนประสาทใส่เขาคงมีเพียงยอดนักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋คนนี้คนเดียว
“นางเ
