ป็นชายาของข้า ข้ามาที่นี่นับว่าเป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ?”
หลงเทียนอวี้มองชายตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา แม้ชิงหูจะได้รับอนุญาตจากเขาให้อยู่ที่จวนแห่งนี้
แต่สิ่งที่หลงเทียนอวี้คาดไม่ถึงก็คือความสนิทสนมระหว่างหลินเมิ้งหยากับเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์คนนี้
เจ้าเด็กน้อยของข้ากระนั้นหรือ? หลินเมิ้งหยาเป็นชายาของเขาต่างหาก!
“ฮึ เพิ่งจะรู้ตัวว่านางเป็นชายางั้นหรือ? ไม่สายไปหน่อยหรืออย่างไร?”
ชิงหูส่งเสียงเยาะเย้ย
เจ้าเด็กน้อยได้รับบาดเจ็บที่หัวใจอย่างรุนแรง หมู่เฟยของเจ้านี่มีส่วนต้องรับผิดชอบ
ยิ่งไปกว่านั้น ช่วงนี้พระสนมเต๋อเฟยชอบหาเรื่องเจ้าเด็กน้อยเสมอ เขาน่าจะรับรู้ทุกอย่างมิใช่หรือ
“แต่ก่อนนางเป็นชายาของข้า ตอนนี้ก็ใช่ อนาคตก็ยังใช่!”
หลงเทียนอวี้สวนโดยไม่ลังเล
แม้แต่ตัวของเขาเองยังตกตะลึง
มองมือทั้งสองข้างของตัวเองนิ่ง ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขาคิดอยากขังหลินเมิ้งหยาเอาไว้ข้างกาย?
หรือเป็นเพราะว่านางเป็นศิษย์ของป๋ายหลี่รุ่ย หรือเพราะว่านางเป็นลูกสาวของหลินมู่จื่อ?
ถ้าหากมิใช่เพราะเหตุผลเหล่านี้ เช่นนั้นเขา….
“เข้ามาชิมข้างในเถิด ข้าทำเป็นครั้งแรกเลยนะ หากไม่อร่อยก็ไว้หน้าข้าด้วย”
เสียงของหลินเมิ้งหยาดังขึ้น ทั้งสองหันไปมองร่างบางที่อยู่ในห้องครัวพร้อมกัน
ใบหน้านวลเปรอะเปื้อนไปด้วยแป้งสีขาว
กลิ่นน้ำมันหอมๆ ของอาหารประจำบ้านเตะจมูก
หลินเมิ้งหยาในเวลานี้งดงามเหลือเกิน แม้แต่ความงามของหญิงสาวทั้งโลก
