ก็มิอาจเทียบได้
ราวกับว่าร่างกายถูกโจมตี หลงเทียนอวี้มิอาจละสายตาได้
“เจ้าเด็กน้อย ถูกลวกหรือไม่?”
ชิงหูรีบกระโดดไปหา พลิกมือหลินเมิ้งหยาซ้ายทีขวาที
ผลปรากฏว่าที่มือของนางมีรอยแดงเล็กๆ อยู่สองที่
“ไอหยา ข้าบอกแล้วไงว่าเรื่องนี้ให้ทางโรงครัวทำเอง ป๋ายจี ไปเอายามาเร็ว”
ชิงหูตะโกนเสียงดังจนทุกคนหันมามอง
ขณะที่ทุกคนกำลังสาละวนกับการหายาให้กับหลินเมิ้งหยา หลงเทียนอวี้กลับหยิบกล่องเคลือบเล็กๆ ออกมา
“ข้าทำเอง”
ดึงมือของหลินเมิ้งหยา ใช้นิ้วป้ายเนื้อยาจากล่องเคลือบแล้วทาลงบนบริเวณรอยแผล
หลินเมิ้งหยานิ่งอึ้ง จ้องมองหลงเทียนอวี้ราวกับคนโง่ นางคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเอาใจใส่ตนเองถึงเพียงนี้
“ข้าจะไปดูไก่ทอดก่อน เดี๋ยวพวกเจ้าจะแอบกินหมด”
เบนสายตาไปทางอื่น ชิงหูผลักพวกสาวใช้ให้เข้าไปในห้องครัว
ภายในสวนจึงเหลือเพียงหลงเทียนอวี้ที่กำลังกุมมือหลินเมิ้งหยา
เขานวดยาลงบนรอยแผลอย่างแผ่วเบา
“ยังเจ็บหรือไม่?”
เสียงทุ้มต่ำอ่อนโยนเปล่งออกมา
หลินเมิ้งหยารู้สึกเหมือนคนมึนเมา แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีสติพอที่จะส่ายหน้า
ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่านางจะสูญเสียการควบคุมเพียงเพราะได้ยินเสียงของเขา
“ต่อจากนี้ไปก็ระวังหน่อย ของพวกนี้ให้คนรับใช้ทำก็ได้”
หลงเทียนอวี้เริ่มรู้สึกว่าคนรับใช้ในตำหนักนี้อาจจะน้อยเกินไป
เช่นนั้นเขาควรหามาเพิ่มด้วยตนเอง
ได้ยินมาว่านางชอบไปที่ร้านหรูอี้ ถ้าอย่างนั้นเขาควรไปคุยกับเจ้าของร้านแล้วขอซื้อตัวพ่
