“อย่ากลัวไปเลย นี่คือมี่มี่กว๋อจื่อ เจ้าอยากลองชิมดูหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยเสียงอ่อนโยน ยื่นมือเข้าไปหยิบขนมมี่กว๋อจื่อส่งให้เด็กน้อย
อาจเพราะอุณหภูมิอบอุ่นภายในรถม้าหรืออาจเพราะเสียงอ่อนโยนของหลินเมิ้งหยา เด็กน้อยยื่นมือเล็กเข้าไปหยิบขนมมี่กว๋อจื่อในมือของหลินเมิ้งหยา
“มานี่สิ มาอยู่ข้างๆ พี่สาว อย่ากลัวเลย คนชั่วพวกนั้นถูกไล่ไปหมดแล้ว”
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น หลินเมิ้งหยาตกตะลึงเล็กน้อย
ดวงตาเปล่งประกายราวหยดน้ำ ใบหน้าเรียวเล็กขาวนวลดั่งหิมะ แม้จะยังมีความเขินอายอยู่บ้าง แต่เขากลับน่ารักน่าชังเหลือเกิน
“พี่สาว…”
ขนมมี่กว๋อจื่อใช้ได้ผล เด็กน้อยดวงตาเปล่งประกายคนนั้นมองทางหลินเมิ้งหยา
แม้ใบหน้าของของจะสกปรก ทว่าเสียงเล็กๆ ของเขาทำให้หลินเมิ้งหยาใจอ่อนยวบยาบ
“มานี่สิ พี่สาวขอกอดหน่อย”
ผู้หญิงไม่อาจหักห้ามใจต่อคนหรือสิ่งของน่ารักน่าชังได้ โดยเฉพาะหนูน้อยตรงหน้า ท่าทางว่านอนสอนง่ายทำให้หลินเมิ้งหยาชอบมาก
หลินเมิ้งหยาโอบตัวหนูน้อยเอาไว้ในอ้อมกอด ไม่นานเด็กน้อยก็กลับมาร่าเริงอีกครั้ง
มองทางหลินจงอวี้ ก่อนจะหันกลับมามองเด็กชายในอ้อมกอด คิ้วของหลินเมิ้งหยาขมวดเข้าหากันแน่น
“เสี่ยวอวี้ เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าเด็กที่พวกเขาลักพาตัวไปมีความพิเศษเช่นไร?”
เสี่ยวอวี้มองทางหนูน้อยอย่างสนใจ เมื่อได้ยินคำถามของพี่สาว เขาครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบ
“เด็กที่ถูกลักพาตัวไปพร้อมกันกับข้าล้วนเป็นเด็กหน้าตาน่
