อชิงหู พวกเขาล้วนให้ความสำคัญกับเขา
“พี่สาว ข้า…ข้า….”
เสี่ยวอวี้ดีใจจนพูดไม่ออก ทว่าหลินเมิ้งหยากลับลูบศีรษะของเขา
“วางใจเถิด เรื่องของเจ้าก็คือเรื่องของข้า เอาล่ะ ไม่จำเป็นต้องพูดขอบใจอะไรหรอก มันไม่จำเป็นสำหรับพวกเรา”
พวกเขาหัวเราะแล้วพยักหน้าหงึกหงัก เรื่องนี้จึงเสมือนถูกกำหนดลงแล้ว
จู่ๆ เสียงเคาะประตูพลันดังขึ้น
ทุกคนภายในห้องจึงเงียบลง
“ใคร?”
ชิงหูตั้งท่าป้องกัน เสียงของมั่วหรานจึงดังขึ้น
“นายท่าน เมื่อครู่มีจดหมายปิดผนึกส่งมา เขาให้ข้านำมาให้เจ้าสำนัก”
ให้นาง? หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด ก่อนจะเดาบางอย่างขึ้นมาได้
“เข้ามาเถิด”
มั่วหรานเดินผ่านประตูเข้ามา ในมือถือจดหมายปิดผนึกฉบับหนึ่งเอาไว้
“ใครเป็นคนส่งมา?”
รับจดหมายปิดผนึกจากมั่วหราน หลินเมิ้งหยาพลิกดูก่อนจะเอ่ยถาม
มั่วหรานจะต้องตรวจสอบแล้วอย่างแน่นอน เรดาร์ในหัวของหลินเมิ้งหยาเองก็มิได้ร้องเตือน
