กงเสียที่ไหนกัน เห็นได้ชัดว่าเจ้ากับพี่ป๋ายซ่าวร่วมมือกันฉกเงินจากทุกคน นายหญิง ท่านรีบมาตัดสินให้ความเป็นธรรมแก่พวกข้าเถิด”
ก้าวเดินเข้าไปในตำหนักด้วยท่าทางสบายใจ
ค่ำคืนนี้ดีจริงเชียว ได้ชมหมู่มวลบุปผาท่ามกลางพระจันทร์เต็มดวง
เมื่อเทียบกับตำหนักหลิวซินแล้ว บรรยากาศภายในตำหนักฉินหวู่กำลังกดดัน
เงาดำมากมายผุดขึ้นทั่วทั้งบริเวณของสวนในตำหนักฉินหวู่
แม้จะมีคนมากมายในตำหนักฉินหวู่ ทว่ากลับไร้ซึ่งสุ่มเสียง มีเพียงความเงียบสงัด
ภายในห้องอ่านหนังสือ หลงเทียนอวี้ยืนทอดสายตาไปนอกหน้าต่างด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก เย่เสมือนคนไร้เลือดเนื้อหรือหัวใจ ยืนตัวตรงอยู่ด้านหลังหลงเทียนอวี้
“ทูลท่านอ๋อง ชิงเหมินสามกลุ่ม รวมแล้วสิบหกคนมาครบแล้วพ่ะย่ะค่ะ เชิญท่านอ๋องเสด็จ”
พยักหน้าลง หลงเทียนอวี้หยัดกาย ก่อนจะเดินออกจากห้องอ่านหนังสือ
ด้านนอก แม้จะมีคนจำนวนไม่น้อย ทว่าพวกเขายืนกันอย่างเป็นระเบียบ แม้แต่เสียงลมหายใจยังแทบจะไม่ได้ยิน
“นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าต้องการให้พวกเจ้าวางงานทุกอย่างในมือแล้วตรวจสอบกำลังทั้งหมดของฮองเฮา จำเอาไว้ จะต้องตรวจสอบอย่างละเอียดรอบคอบ ข้าต้องการทุกรายละเอียด เข้าใจหรือไม่?”
ไม่มีเสียงตอบรับ พวกเขาคุกเข่าลงพื้นแทนคำตอบ
“ดี ออกไปได้”
สิ้นเสียงคำสั่งของหลงเทียนอวี้ เงาดำเหล่านั้นต่างหายลับไปในความมืด
สายลมยามค่ำคืนพัดกระทบร่าง ดวงตาของหลงเทียนอวี้สุขุมเย็นชาจนยากเกินคาดเดา
