่อยู่เคียงข้างนางจะเป็นหลงเทียนอวี้
คนหนึ่งคือแม่ผู้ให้กำเนิด อีกคนคือเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ทว่า เขากลับเลือกที่จะเชื่อใจนาง
หากเอ่ยว่าไม่รู้สึกดีใจก็คงเป็นเรื่องโกหก
อุ้มหลินเมิ้งหยาออกจากตำหนักหยาเสวียน
ด้านนอก สีของท้องฟ้ามืดสนิท ทว่าหลินเมิ้งหยากลับรู้สึกอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน
วางหญิงสาวในอ้อมกอดลง ใบหน้ามั่นคงแน่วแน่เมื่อครู่เผยให้เห็นความเหนื่อยล้า
“ขอโทษ ข้าทำให้เจ้าต้องเสียใจ”
ส่งเสียงเรียบ แต่กลับเจือไว้ซึ่งความรู้สึกผิด
นางส่ายหน้า
ไม่สำคัญหรอก ขอเพียงเขาเชื่อใจนาง เรื่องอื่นก็ไม่สำคัญ
“พระองค์…เหตุใดจึงเชื่อใจหม่อมฉัน?”
นางอยากรู้เหลือเกิน เหตุใดหลงเทียนอวี้จึงเลือกที่จะยืนฝั่งเดียวกับนาง
“นั่นเพราะข้ารู้ดีว่าเจ้าไม่มีทางทำร้ายข้า”
