ชิงหูเช็ดเลือดที่ไหลออกจากจมูกทิ้ง อันตรายเหลือเกิน โชคดีที่เขามีไหวพริบ!
เดินตามหลังหลินเมิ้งหยาเข้าไปในสวน
อีกสามคนกำลังเล่นกับน้องชายและน้องสาวของป๋ายจี
ป๋ายจีกับแม่กำลังช่วยกันทำงานเย็บปักถักร้อย ริมฝีปากยิ้มกว้างขณะมองดูพวกเด็กๆ
ชีวิตสงบสุขเช่นนี้ทำให้ชิงหูรู้สึกอิจฉา
อันที่จริง การได้เป็นคนธรรมดาก็ใช่จะไม่ดี
มองดูหลินเมิ้งหยาที่นั่งอยู่ข้างกายท่านน้าป๋าย ภาพตรงหน้างดงามเกินพรรณนา
ถ้าหากเจ้าเด็กน้อยสามารถใช้ชีวิตสงบสุขเช่นนี้ได้ก็คงจะดีไม่น้อย
“นายหญิง ท่านคิดจะจัดการเรื่องของป๋ายซ่าวเช่นไรหรือเจ้าคะ?”
หลังจากหลินเมิ้งหยารู้เรื่องของป๋ายซ่าว ป๋ายจีรู้สึกว้าวุ่นใจเป็นอย่างมาก
นางรู้สึกเหมือนตนเองกำลังหักหลังพี่น้อง
“เอาไว้ค่อยว่ากันทีหลัง”
น้อยครั้งนักที่หลินเมิ้งหยาจะตกอยู่ในอาการสับสน ฉะนั้นนางยิ่งไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรกับป๋ายซ่าว
ขณะที่ทุกคนกำลังนั่งพักผ่อนอย่างสบายใจ ท่านลุงป๋ายซึ่งออกไปดูหน้าร้านรีบวิ่งกลับมาหน้าตาตื่น
“นายหญิงพระชายา ด้านนอกมีคนมาหาเรื่องขอรับ”
คิ้วของท่านลุงป๋ายขมวดเข้าหากันแน่น แม้จะบอกว่าตนเองเป็นผู้ดูแลร้าน แต่สุดท้ายเขาก็เป็นเพียงชายชราคนหนึ่ง
เขาเคยเจอสถานการณ์เช่นนี้ไม่บ่อยนัก
“ข้าจะไปดูเอง พวกเจ้าอยู่ที่นี่ก็พอ”
หลินเมิ้งหยาพยักหน้า ก่อนจะพาป๋ายซูไปยืนดูอยู่ด้านหลังฉากกั้น
ท่านลุงป๋ายกับชิงหูเดินนำหน้าตามหลังกันออกไป แขกที่นั่งอยู่ด้านนอกคือชายหนุ่ม
