สองคน
คนแรกมีใบหน้าสะอาดสะอ้านแต่กลับเจ้าเล่ห์
อีกคนหน้าตากลมกลึงท่าทางราวกับนักเลง
เพราะเหตุนี้ท่านลุงป๋ายจึงคิดว่าพวกเขามาหาเรื่อง
“ขออภัยที่ทำให้ทั้งสองท่านรอนาน ท่านนี้คือเจ้าของร้านของพวกเราขอรับ”
ทั้งสองคนคิดไม่ถึงเลยว่าเถ้าแก่ของร้านสามสหายจะยังหนุ่มและหล่อเหลาเช่นนี้
ชิงหูนิ่งเฉยไม่เอ่ยอะไร ดวงตาคู่นั้นลอบสำรวจทั้งสอง ก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น
เมื่อเห็นท่าทางหยิ่งผยองของเถ้าแก่ร้าน ทั้งสองอดที่จะสบถในลำคอไม่ได้
“ข้าคือเถ้าแก่ของที่นี่ พวกเจ้ามีอะไรจะพูดก็พูดเถิด พูดเสร็จแล้วก็ไสหัวไปซะ”
ชิงหูอาศัยอยู่ในเจียงหูมานาน เขาจึงดูออกอย่างถ่องแท้ว่าใครเป็นคนอย่างไร
เจ้าสองคนตรงหน้าเป็นเพียงลูกกระจ๊อกข้างถนนเท่านั้น
การมากดดันเจ้าของร้านเป็นเรื่องที่พบเห็นได้บ่อยครั้ง
“ได้ พวกเราได้ยินมาว่าร้านสามสหายของเจ้ามียาครอบจักรวาล ดังนั้นพวกเราสองพี่น้องจึงมาสำรวจดูแต่เพียงเท่านั้น”
ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าเจ้าเล่ห์เอ่ยขึ้น
ทว่า ชิงหูทำเพียงเหลือบมองเขา ก่อนจะตอบกลับ
“ร้านของข้าเป็นร้านขายยา หาใช่ร้านที่มีเอาไว้เพียงชื่นชม หากพวกเจ้าทำเพียงแค่มาดูก็ไปเสียเถิด”
เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคาดการณ์เอาไว้แล้วว่าชิงหูจะต้องปฏิเสธ
แค่นหัวเราะเสียงเย็น ชายหน้าตากลมกลึงหยิบธนบัตรออกมาจากวงแขน
“นี่คือเงินสามร้อยยี่สิบตำลึง ต่อให้ยาของเจ้าจะเป็นโสมพันปี แต่พวกข้าก็พอจะมีสิทธิขอดูได้แล้วใช่หรือไม่?”
มองดูท่าทางยโสโอ
