หังของอีกฝ่าย ชิงหูแค่นหัวเราะเสียงเย็น
“ดู? เจ้ารู้หรือไม่ว่ายาที่มีราคาแพงที่สุดของร้านสามสหายมีมูลค่าเท่าไร? สามพันสองร้อยตำลึง!”
คำพูดของชิงหูทำให้ชายทั้งสองกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก
สามพันสองร้อยตำลึง มันคือยาอะไรกัน?
ขณะเดียวกัน สีหน้าของชายทั้งสองนิ่งอึ้งไปชั่วครู่
เงินสามร้อยยี่สิบตำลึงกลายเป็นของเล่นไปในทันที
“ร้านเล็กๆ ของเจ้ามียาราคาสูงถึงสามพันสองร้อยตำลึง? คิดจะหลอกกันอย่างนั้นหรือ? ข้าว่าร้านสามสหายของเจ้าก็เป็นพวกลวงโลกแต่เพียงเท่านั้น”
สีหน้าของชายหน้าตาเจ้าเล่ห์ดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย ร้านขายยาในเมืองหลวงไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ ต่างไม่มีที่ใดขายของราคาแพงดังเช่นที่นี่
“เป็นพวกลวงโลกหรือไม่ ให้ลูกค้าเป็นผู้ตัดสินใจจะดีกว่า หากคิดจะมาซื้อยาจริงๆ ข้าก็ยินดี แต่ถ้าหากคิดจะมาก่อความวุ่นวายแล้วล่ะก็ ข้าคนนี้จะเป็นเพื่อนเล่นให้”
ทั้งสองคนคาดไม่ถึงว่าเถ้าแก่ร้านยาสามสหายจะเป็นคนเก่งกาจเกินมนุษย์
ทั้งที่ยังพูดคุยกันไม่เท่าไร แต่เขาคิดจะไล่คนออกจากร้านแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น แม้ชายตรงหน้าจะรูปร่างหน้าตาหล่อเหลา ทว่าคำพูดคำจากลับไร้ซึ่งความเกรงใจ
เขาทั้งคู่ไม่เชื่อหรอกว่าชายตรงหน้าจะมีพิษสงร้ายอันใด
“เจ้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร? เหตุใดเจ้าไม่ลองไปสำรวจดูเล่าว่าการที่พวกข้ามาเยือนร้านของพวกเจ้าถือเป็นการให้เกียรติมากแล้ว หากพี่ใหญ่ไม่พอใจขึ้นมาแล้วทำลายร้านของเจ้าจะเป็นเช่นไร?”
ชายใบหน้าก
