ความง่วงถูกชายหนุ่มผู้มากับดอกไม้ทำให้จางหายไปจนหมด
หลินเมิ้งหยาทรุดตัวลงนั่งที่ข้างเตียง มือลูบไล้หน้าผาก
เมื่อครู่นางสูญเสียการควบคุมตัวเองจึงทั้งด่าและร้องไห้ต่อหน้าหลงเทียนอวี้
น่าขายหน้าชะมัด!
เฮ้อ แล้วแบบนี้จะไปมีหน้าไปพบเขาได้อย่างไร
“พี่สาวรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง?”
อยู่ๆ เสียงของหลินจงอวี้ดังขึ้นที่ด้านนอก
หลินเมิ้งหยาหันไปทางหนุ่มน้อย เขากอดเสื้อผ้าชุดหนึ่งเอาไว้ ใบหน้างดงามดั่งหยกฉีกยิ้มสดใส
“นั่นเสื้อผ้าใครกันเล่า?”
หลินจงอวี้ทำเพียงยิ้ม ทว่าสีหน้ากับเจ้าเล่ห์อย่างบอกไม่ถูก
“ท่านลองเดา!”
หลินเมิ้งหยาผงะ ดูเอาเถิด เขาถูกชิงหูสั่งสอนจนเสียคนแล้ว
รีบหยิบเสื้อผ้าในมือหลินจงอวี้ ป้ายหยกแขวนเอวอันหนึ่งหล่นลงบนพื้น
“นี่คือ…ของท่านอ๋อง? เจ้าคงไม่ได้…จับท่านอ๋องถอดเสื้อผ้ามาใช่หรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาตกตะลึงดวงตาเบิกกว้าง นางกลับได้เห็นหลินจงอวี้ยิ้มแล้วพยักหน้าหงึกหงัก
สวรรค์โปรด! นี่ถึงขั้นจับหลงเทียนอวี้ถอดเสื้อผ้าแล้วนำมาที่นี่กระนั้นหรือ แย่แล้ว แย่แล้ว คนของตำหนักหลิวซินจะต้องถูกหลงเทียนอวี้ลงโทษกันหมดแน่
ขณะเดียวกัน หลงเทียนอวี้ขมวดคิ้วแน่น ยืนนิ่งอยู่ริมสระน้ำ
เสื้อผ้าของเขาวางอยู่ตรงนี้นี่นา หรือพ่อบ้านเติ้งจะเอาไป?
ไม่มีทาง หากเอาไป เขาจะต้องนำชุดใหม่มาเปลี่ยนแล้ววางที่นี่
สระน้ำตำหนักฉินหวู่ แม้จะไม่ใหญ่แต่อุณหภูมิอุ่นกำลังพอดี
จวนอวี้เป็นตำหนักที่ฮ่องเต้เคยประทับอยู่ เห
