เมื่อพระสนมเต๋อเฟยต้องโน้มตัวลงมาพยุงนางด้วยตนเอง หลินเมิ้งหยาจึงรู้สึกว่านางได้รับชัยชนะในสงครามชิงอำนาจการปกครองจวนอย่างแท้จริง
แม้เจียงหรูฉินจะไม่ยินยอม แต่ก็มิอาจทำอะไรได้
เหตุเพราะพระสนมเต๋อเฟยเป็นคนรับสั่งด้วยตนเอง
แต่สิ่งที่เจียงหรูฉินไม่อยากจะยอมรับที่สุดคือทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความตั้งใจของพระสนมเต๋อเฟย แต่เพราะเหตุใดท้ายที่สุดแล้วคนที่ต้องพ่ายแพ้กลับเป็นนาง
ทำไมเหตุการณ์จึงกลับตาลปัตรเช่นนี้?
ทำได้เพียงจำยอม เหตุเพราะนางมิอาจโต้เถียงพระสนมเต๋อเฟยได้
“หมู่เฟยกับน้องหรูฉินยังมิได้เสวยใช่หรือไม่เพคะ หม่อมฉันจะรีบสั่งโรงครัวให้ทำอาหารเพิ่มอีกสองสามอย่าง เชิญทั้งสองรับประทานร่วมกันเถิด”
หลินเมิ้งหยาจงใจเอ่ยเช่นนี้ออกมา
ทว่าเพื่อรักษาหน้า พระสนมเต๋อเฟยและเจียงหรูฉินไม่มีทางรับประทานอาหารด้วย
“ไม่ต้องหรอก เปิ่นกงกินมาแล้ว ฉินเอ๋อร์ พวกเรากลับ”
เจียงหรูฉินกลับไปพร้อมกับพระสนมเต๋อเฟยด้วยความจำใจ สีหน้ายังคงแข็งทื่อ ทว่านางกลับไม่มีทางเลือก
“ถวายคำนับเหนียงเหนียง”
หลินเมิ้งหยานำคนทั้งหมดออกไปส่งพระสนมเต๋อเฟยและเจียงหรูฉิน
“นายหญิง ลุกขึ้นเถิดเจ้าค่ะ พวกเขาไปกันหมดแล้ว”
ป๋ายซ่าวพยุงนายหญิงของตนขึ้นมา ประตูใหญ่ของตำหนักปิดสนิทอีกครั้ง
เรื่องนี้จะพาลโกรธนางไม่ได้ หากพระสนมเต๋อเฟยไม่หาเรื่องหลินเมิ้งหยาก่อน วันนี้คงไม่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น
ทว่าแม้แต่นางยังรู้สึกประหลาดใจ
สรุปแล้วนายหญิงทำ
