ความผิดอะไร เหตุใดพระสนมเต๋อเฟยจึงได้เกลียดชังนายหญิงถึงเพียงนี้?
“อืม ทุกคนแยกย้ายกันเถิด วันนี้ลำบากพวกเจ้าแล้ว ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป พวกเราต้องเพิ่มการระวังตัวให้มากขึ้น”
วันนี้ไม่เพียงแต่สาวใช้ทั้งสี่และหลินเมิ้งหยา แม้แต่พวกผอจื่อก็ถูกร่างแหไปด้วย
การกลับมาดูแลจวนในคราวนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จ หลินเมิ้งหยานั่งก้มหน้าครุ่นคิดเพียงลำพังที่ข้างหน้าต่าง
บางทีอาจเพราะความเหนื่อยล้า นางจึงเกิดอาการสะลึมสะลือก่อนจะหลับไป
แม้เงาดำของร่างหนึ่งจะปรากฏต่อหน้า นางก็ไม่รู้สึกตัว
หลังจากถอนหายใจเบาๆ แล้ว เจ้าของเงาดำก็เดินเข้าไปหยิบผ้าห่มมาคลุมร่างของนาง
หลินเมิ้งหยาที่ตกใจตื่นลืมตาโพลง
ก่อนจะต้องรู้สึกประหลาดใจที่ได้เห็นหลงเทียนอวี้
“พระสนมเต๋อเฟยมิให้พระองค์มาที่นี่ แล้วเหตุใดพระองค์จึงมาที่นี่ได้เพคะ?”
เสียงหวานเจือความขุ่นเคือง
หากมิใช่เพราะหลงเทียนอวี้ นางก็ไม่จำเป็นต้องสู้รบปรบมือกับใคร
“หมู่เฟยนาง…เจ้า…อดทนอีกหน่อยนะ ได้หรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาที่มิเคยเสียน้ำตาต่อหน้าผู้อื่นง่ายๆ มิรู้ว่าเพราะเหตุใด หลังจากที่ได้ยินประโยคนี้ของหลงเทียนอวี้ ขอบตาของนางพลันแดงก่ำ
ราวกับพยายามจะหยุดยั้งหยดน้ำตาเอาไว้มิให้หยาดหยด แต่นางพบว่ายิ่งทำเช่นนี้ นางก็ยิ่งรู้สึกทรมาน
หยดน้ำตารินไหลลงเปรอะเปื้อนใบหน้านวล
ร้องไห้ประหนึ่งแมวน้อยน่าสงสาร
“พระองค์รู้หรือไม่ หม่อมฉันไม
