่อยากดูแลจวนแห่งนี้ หม่อมฉันไม่อยากสู้รบปรบมือกับใคร หม่อมฉันเพียงแค่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุข เพราะอะไร…เหตุใดทุกคนจึงปฏิบัติกับหม่อมฉันเช่นนี้? เหตุใดจึงเคียดแค้นหม่อมฉันนัก? หรือเพราะหม่อมฉันเป็นพระชายาของพระองค์กระนั้นหรือ? เช่นนั้น…หม่อมฉันก็ไม่อยากเป็นพระชายาอีกต่อไปแล้ว”
ราวกับเด็กน้อยร้องไห้กระจองอแง
เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่น นางคือพระชายาอวี้ผู้ชาญฉลาดและสุขุมรอบคอบ
แต่ทุกคนย่อมมีช่วงเวลาอ่อนแอมิใช่หรือ?
นางมิใช่หุ่นยนต์ไร้หัวใจ นางยังมีมุมอ่อนไหวอยู่
“ข้า…”
เขาสามารถอดทนต่อความโหดเหี้ยมอำมหิตของนาง หรือแม้แต่ยอมรับความฉลาดเฉลียวผิดมนุษย์ของนางได้
แต่สิ่งเดียวที่เขาไม่อาจเผชิญหน้าและอดทนได้ก็คือหยดน้ำตาของนาง
หยดน้ำตาสีใสน่าทะนุถนอมดั่งไข่มุกล้ำค่า
แต่เพราะเปราะบางเกินไป เขาไม่มีความสามารถแม้แต่จะหยุดยั้งได้
“ข้าจะปล่อยเจ้าไป”
นางพูดถูก เหตุเพราะนางเกี่ยวข้องกับเขา ชีวิตของนางจึงไม่มีวันสงบสุข
“พระองค์พูดอะไร?”
หลินเมิ้งหยาลืมตาโต มองทางหลงเทียนอวี้
“ข้าจะปล่อยเจ้าไป เมื่อถึงเวลา ข้าจะ…”
“ปัง” เสียงดังขึ้น ชั่วขณะที่หลงเทียนอวี้มิทันตั้งตัว แก้วชาใบเล็กถูกยกขึ้นมา
“ไล่ข้าอย่างนั้นหรือ!”
แก้วชาลอยขึ้นกลางอากาศ ลอยหวือไปทางดวงตาข้างขวาของหลงเทียนอวี้
เขายกมือรับแก้วชาใบนั้นไว้อย่างรวดเร็ว ทว่ากลับเห็นหญิงสาวตรงหน้าปิดหน้าต่างลงไปแล้ว
“ต่อจากนี้ไปอย่ามาที่นี่อีก! ไป จะไปไหนก็ไป!”
