หลินเมิ้งหยาหันหลังเข้าหาหน้าต่าง ขอบตาเปียกชื้นอีกครั้ง
เหตุใดเขาจึงเอ่ยเช่นนี้ออกมา? จะไล่นางไป? เขาพูดออกมาได้อย่างไร
นางสะอื้นไห้เพราะความโศกเศร้า
ที่แท้หัวใจของหลงเทียนอวี้ไม่เคยมีที่ว่างให้นางเลยแม้แต่น้อย
ไล่นางไป จากนั้นจะเปลี่ยนพระชายาคนใหม่มาแทนที่?
หลงเทียนอวี้…แผนสูงนักนะ!
ได้ เช่นนั้นนางจะไป นางจะรีบไปจากเขาให้เร็วที่สุด
เสียงร้องไห้ในห้องทำให้หัวใจของหลงเทียนอวี้บีบตัวเข้าหากันแน่น
ยกมือขึ้น คิดอยากเคาะหน้าต่าง แต่สุดท้ายก็ปล่อยแขนให้ตกลงข้างตัวดังเดิม
บางที…การจากไปอาจดีกับหลินเมิ้งหยาที่สุด
มือกำแก้วชาแน่น หลงเทียนอวี้หมุนตัวเดินออกจากตำหนักหลิวซิน
“เจ้าหนู เจ้าจะไปไหน?”
ที่มุมหนึ่งของตำหนัก หลินจงอวี้ที่เฝ้ามองเหตุการณ์ทุกอย่างคิดจะเข้าไปในห้องเพื่อปลอบโยนหลินเมิ้งหยา
ทว่าเขากลับถูกชิงหูที่กำลังจับตามองอยู่เช่นเดียวกันรั้งเอาไว้
“ปล่อยข้า ข้าจะไปหาพี่สาว”
หลินจงอวี้ไม่เคยเห็นพี่สาวร้องไห้เสียใจมากมายขนาดนี้มาก่อน คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่น คิดอยากจะเข้าไปพูดคุยกับพี่สาว
“ข้ารู้ว่าเจ้าเจ็บปวดใจ ข้าเองก็เช่นเดียวกัน แต่ตอนนี้เจ้าเด็กน้อยไม่อยากพบหน้าใครทั้งนั้น”
ชิงหูเองก็อารมณ์ไม่ดีไม่ต่างอะไรจากหลินจงอวี้
เจ้าบ้าหลงเทียนอวี้ เขาควรจะถูกแล่เนื้อเถือหนังออกมาให้สิ้นซาก!
เจ้าเด็กน้อยของเขามิควรถูกใครหน้าไหนรังแกทั้งนั้น
“พวกเรามาคิดหาวิธีปลอบใจเจ้าเด็กน้อยกันดีกว่า
