หรือว่าพวกเราจะไปจัดการเจ้าคนหน้าไม่อายคนนั้นเพื่อขจัดเสี้ยนหนามให้เจ้าเด็กน้อยดี?”
ข้อเสนอของชิงหูตรงกับหนึ่งในความคิดชั่วร้ายของหลินจงอวี้
มองดูประตูห้องนิ่ง สายตาของทั้งคู่ปรากฏร่องรอยความเจ้าเล่ห์
หลงเทียนอวี้ วันนี้เจ้าต้องตาย!
เมื่อร้องไห้จนเหนื่อยหลินเมิ้งหยาก็หลับไปบนพื้นขณะที่กำลังสะลึมสะลือ นางรู้สึกว่ามีมือของใครบางคนกำลังลูบไล้ใบหน้าของตนตาปิดสนิท เบือนหน้าหนีสัมผัสที่ไม่คุ้นเคยบนใบหน้า“อย่าเล่นน่า เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ ข้ายังอยากนอน”ทว่าฝ่ายตรงข้ามไม่สนใจ ทั้งยังหลุดหัวเราะออกมาแผ่วเบา“บนพื้นเย็นนะ ลุกขึ้นมานอนด้านบนเถิด”เสมือนเสียงออดอ้อนของหนุ่มน้อย น้ำเสียงเจือความเจ้าเล่ห์“ไม่เป็นไร…”หลินเมิ้งหยาที่กำลังตกอยู่ในอาการสะลึมสะลือเบิกตาโพลง มองดูคนที่อยู่ตรงหน้าของตนเอง ทว่านางกลับเห็นไม่ชัดเอ๋? ทำไมเวลาเพียงแค่คืนเดียว เสี่ยวอวี้ถึงโตขึ้นมากขนาดนี้เล่า?ไม่ใช่!หลินเมิ้งหยารีบตั้งสติ มองดูคนตรงหน้าด้วยความหวาดระแวงเขา…ไม่ใช่เสี่ยวอวี้!“เจ้าเป็นใคร?”ขยับตัวไปชิดผนัง หลินเมิ้งหยากอดผ้าห่ม มองดูหนุ่มน้อยตรงหน้าด้วยความระแวดระวังเพราะเหตุนี้นางจึงเข้าใจผิดคิดว่าเขาคือเสี่ยวอวี้ชายหนุ่มตรงหน้าดูอายุมากกว่าเสี่ยวอวี้หลายปีชุดสีฟ้าน้ำทะเลทำให้เขาดูมีเสน่ห์เย้ายวนใบหน้าขาวนวลสะอาดสะอ้าน โครงหน้าคมเข้มหล่อเหลาเหมือนกับหลินจงอวี้ ทว่าใบหน้าของชายหนุ่มคนนี้ดูเจ้าเล่ห์กว่ามาก“ข้าเป็
