นใคร? เจ้าลองเดาดูเถิด หากเจ้าเดาถูก ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า หากเจ้าทายผิด ข้าจะกรีดหน้าของเจ้าให้เสียโฉม”ชายหนุ่มหัวเราะ หยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมาจากวงแขนทว่าสีหน้าของหลินเมิ้งหยากลับไร้ซึ่งความหวาดกลัว“หากเจ้ากล้าทำร้ายข้า ข้าสาบานเลยว่าเจ้าไม่มีทางออกไปจากตำหนักแห่งนี้ได้แน่”เย่กับชิงหูมัวทำอะไรอยู่ ห้องของนางมีคนบุกรุกเข้ามา เหตุใดพวกเขาจึงไม่รู้สึกตัว?“ฉลาดยิ่งนัก ถูกต้อง ตำหนักของเจ้าเข้ามามิได้ง่ายๆ เลย สายตาของเจ้าขยะนั่นแหลมคมยิ่งนัก แม้แต่ข้ายังอดที่จะหวั่นไหวกับเจ้าไม่ได้”ชายตรงหน้าแสดงความคิดชั่วร้ายออกมาหลินเมิ้งหยามองทะลุเข้าไปในดวงตาของเขา นางได้เห็นความโหดเหี้ยมอำมหิตในนั้นผู้ชายคนนี้โหดเหี้ยมกว่าชิงหูสมัยก่อนมากเขา…มิใช่คู่ต่อสู้ที่จะประมือด้วยได้ง่ายๆ“เจ้ามีความแค้นกับเสี่ยวอวี้อย่างนั้นหรือ? ไม่ ตกลงเจ้าเป็นอะไรกับเขากันแน่?”หลินเมิ้งหยาเริ่มรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาเจ้าขยะอย่างนั้นหรือ? ตอนนี้เสี่ยวอวี้เป็นคนของนาง เขาไม่ควรถูกผู้อื่นเรียกเช่นนี้“ข้ากับเจ้าขยะนั่นเกี่ยวข้องกันเช่นไร? เขา…ก็แค่พวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงก็เท่านั้น ฐานะของเขามิอาจเทียบข้าได้”ชายตรงหน้าใช้ปลายมีดเชยคางหลินเมิ้งหยาขึ้นสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง“แม่นาง หากเจ้าไม่อยากให้เขาตาย เจ้าจงจับตาดูเขาให้ดี อย่าให้เขาเข้ามายุ่งกับสิ่งที่มิใช่ของของตนเอง”หลินเมิ้งหยาจ้องตาของเขานิ่ง ไม่เอ่ยอะไรทั้งสองจ้องตากันไม่ไ
