พูดของป๋ายจี คิ้วของหลินเมิ้งหยาขมวดเข้าหากันแน่น
เกิดอะไรขึ้น ตกลงนางทำอะไรให้พระสนมเต๋อเฟยเกลียดกันแน่?
“บางทีอาจเพราะท่านอ๋องกำลังเหนื่อย ช่างเถิด เอาไว้มีโอกาสเมื่อไหร่ค่อยว่ากัน พวกเจ้าออกไปก่อนเถิด ข้าอยากอยู่เงียบๆ คนเดียว”
หลินเมิ้งหยารู้สึกสงสัยเล็กน้อย เมื่อก่อนพระสนมเต๋อเฟยมักจะให้น้าจิ่นเยว่โน้มน้าวท่านอ๋องมายังตำหนักของนาง
ทว่าวันนี้นางกลับออกคำสั่งมิให้ตนเองเข้าไปยังตำหนักของหลงเทียนอวี้
ความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นี้ทำให้นางทำตัวไม่ถูก
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด นางส่งเสียงเรียกเบาๆ ในห้องของตนเอง
“เย่ อยู่หรือไม่?”
ไม่มีเสียงตอบ มีเพียงสายลมอ่อนๆ พัดผ่านแต่เพียงเท่านั้น
เมื่อเงยหน้าขึ้น ร่างของเย่ปรากฏตัวที่เบื้องหน้าของนาง
“หากเจ้าสะดวก บอกข้าทีเถิดว่าวันนี้พระสนมเต๋อเฟยกับท่านอ๋องทำอะไรกันบ้าง? ได้พบกับใครหรือไม่?”
เย่ครุ่นคิด ท่านอ๋องเคยรับสั่งว่าจากนี้ไปจะต้องเชื่อฟังคำพูดของพระชายา ดังนั้นเขาจึงตอบเสียงเรียบ
“ท่านอ๋องเพียงแค่เข้าไปรับพระสนมเต๋อเฟยในวัง ส่วนเกิดอะไรขึ้นนั้นกระหม่อมเองก็ไม่แน่ใจพ่ะย่ะค่ะ ทว่ ระหว่างทาง กระหม่อมได้ยินเสียงทะเลาะกันระหว่างพระสนมเต๋อเฟยและท่านอ๋อง ตอนนั้นท่านอ๋องรับสั่งมิให้กระหม่อมเข้าใกล้ ดังนั้นกระหม่อมจึงไม่ได้ยิน”
แปลก แม้หลงเทียนอวี้จะเย็นชา แต่เขาเป็นคนกตัญญู
ตกลงเกิดอะไรขึ้น อะไรที่ทำให้หลงเทียนอวี้ทะเลาะกับพระสนมเต๋อเฟย?
หรือจะเกี่ย
