“เจ้าเด็กน้อย เจ้าเองก็เหมือนกับพวกนางมิใช่หรือ?”
ชิงหูยิ้มขณะมองหน้าหลินเมิ้งหยา ในสายตาของเขา หลินเมิ้งหยาคือผู้หญิงคนเดียวบนโลกที่ทั้งงดงามและน่ารัก
“ข้า?” นางส่ายหน้า เรื่องราวในอดีตหลั่งไหลเข้ามาดั่งสายน้ำ
อันที่จริงนางยังไม่อยากจะยอมรับ
แต่น่าเสียดาย แม้ไม่อยากจะยอมรับแล้วจะเปลี่ยนอะไรได้?
ตอนนี้นางมิใช่นักเรียนแพทย์ในยุคปัจจุบันอีกแล้ว แต่นางเป็นชายาอวี้ในอดีตแห่งนี้
“เป็นอะไรไป? ช่วงนี้เจ้าดูขี้เกียจขึ้นนะ”
ชิงหูหรี่ตาพลางจ้องมองหลินเมิ้งหยา
ไม่รู้ว่าเขาเข้าใจผิดไปหรือไม่ เขารู้สึกว่าช่วงนี้เจ้าเด็กน้อยห่อเหี่ยวกว่าเดิมมาก
เหมือนนอนหลับและไม่อยากตื่นอย่างไรอย่างนั้น จิตใจไม่แจ่มใสเหมือนก่อน
“อาจเพราะต้องเจอเรื่องราวมากมาย ผ่านช่วงนี้ไปคงรู้สึกดีขึ้น เจ้าไม่เคยได้ยินคำพูดที่ว่าฤดูใบไม้ผลิก็ง่วงเหงา ฤดูใบไม้ร่วงก็เบื่อหน่ายหรือ?”
หลินเมิ้งหยาอ้าปากหาวเล็กน้อย บางทีอาจเพราะช่วงนี้นางนอนไม่ค่อยหลับกระมัง
สมองยังคงสะลึมสะลือมิแจ่มใส ดูเหมือนอาการนอนไม่หลับจะส่งผลต่อร่างกายของนางมากจริงๆ
“จริงสิ ข้าได้ยินหยุนจู๋เล่าว่าเจ้าตั้งชื่อกลุ่มว่ากลุ่มสามสหายอย่างนั้นหรือ?”
ใบหน้าของชิงหูพลันปรากฏรอยยิ้มมีเลศนัย
หลินเมิ้งหยาพยักหน้า นางรู้ได้ทันทีว่าชิงหูกำลังมีความคิดชั่วร้าย
“ข้าจะสามารถ…”
“พักผ่อน!”
หลินเมิ้งหยาถลึงตาโต ปฏิเสธความคิดของเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์
ชิงหูรีบแสดงท่าทางขมขื่น
“ข้า
