นางสามารถฆ่าคนได้โดยไม่กระพริบตา
ใบหน้างดงาม ข้างกายมีเด็กหนุ่ม หญิงสาวตรงหน้าตรงกับความคิดของเขาทุกอย่าง
หรือว่า…
“เจ้าคิดว่าตนเองเป็นใครกัน!”
เขารวบรวมความกล้า ส่งเสียงตะคอกเพราะคิดว่าสวรรค์คงมิลำเอียงต่อพวกเขา
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับหัวเราะก่อนจะตอบ
“ข้าขอชีวิตของพวกเจ้าแล้วกัน แต่ข้าจะขอพูดอะไรสักหน่อย กลับไปบอกพี่ใหญ่ของพวกเจ้า หากคิดจะแก้แค้น ข้าชายาอวี้พร้อมเสมอ”
ที่แท้นางก็คือชายาอวี้!
ร่างกายของชายเหล่านั้นเริ่มสั่นเทิ้ม
ได้ยินมาว่าชายาอวี้โหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งนัก
แต่เพราะรูปร่างและการแต่งกายของนางทำให้พวกเขาคิดไม่ถึงว่าหญิงสาวร่างบางตรงหน้าจะใจดำอำมหิต
“เจ้าคิดว่าพี่ใหญ่จะตกใจกลัวอย่างนั้นหรือ? ข้าจะบอกเจ้า…อ๊าก…”
ชายที่อยู่ใกล้เขาที่สุดพูดได้เพียงครึ่งประโยค ก่อนจะพบว่าลิ้นของตนเองขาดร่วงลงพื้นไปเสียแล้ว
“ยังจะพูดอีกหรือไม่?”
ชายคนนั้นมีเลือดไหลทะลักท่วมกาย
เหตุเพราะนางเคลื่อนไหวรวดเร็วดั่งสายลม ยังไม่ทันที่จะรู้สึกเจ็บปวด ลิ้นของเขาก็ขาดไปแล้ว
เบิกตากว้างมองทางหลินเมิ้งหยา
ผู้หญิงคนนี้โหดเหี้ยมยิ่งนัก!
