งกลับบ้านไม่เจอแล้ว”ชิงหูยืนอยู่ข้างกายหลินเมิ้งหยาตลอดเวลา ส่วนหลินจงอวี้และป๋ายซูทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัยของพวกสาวใช้เหตุเพราะหญิงสาวหน้าตางดงามทั้งสามอาจดึงดูดพวกหื่นกระหายในสตรีเพศก็เป็นได้ในใต้หล้านี้มีพวกขวางหูขวางตามากมาย“ปล่อยให้พวกนางมีความสุขแบบนั้นสักพัก ปกติพวกนางต้องลำบากดูแลข้า ข้าจึงมีชีวิตอย่างสงบสุขเช่นนี้ได้”หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ในห้องบนชั้นสอง มองดูคนทั้งห้าด้านล่างที่กำลังมีความสุขสนุกสนานบางทีอาจเพราะประสบการณ์จากชาติที่แล้ว เมื่อเทียบกับสาวใช้พวกนั้นแล้ว นางจึงมีอายุมากกว่าพวกนางมาก
สำหรับคนในจวน ยามรุ่งสางคือช่วงเวลาอันแสนวุ่นวาย
เมื่อเวลาเช้ามาถึง สาวใช้ทั้งสี่แต่งหน้าแต่งตัว ก่อนจะยกน้ำผสมดอกกุหลาบในอ่างล้างหน้า ผ้าสะอาดและของใช้จำเป็นเข้ามา ช่วยหลินเมิ้งหยาอาบน้ำเสร็จแล้วจึงเลือกเสื้อผ้าให้นาง
“นายหญิง วันนี้จะสวมใส่ชุดสีฟ้าหรือสีเขียวดีเจ้าคะ?”
หลินเมิ้งหยามองดู ทว่านางกลับเลือกชุดสีชมพู
ปกติสาวใช้มักจะช่วยเลือกแทนนาง
แต่มิรู้ว่าเพราะเหตุใดวันนี้นางจึงอยากเลือกด้วยตนเอง แม้กระทั่งทรงผมก็เช่นเดียวกัน
แม้จะมิใช่เรื่องยากสำหรับป๋ายซ่าวซึ่งรับหน้าที่จัดแต่งทรงผมให้แก่นาง ทว่า สาวใช้ทั้งสี่อดที่จะแปลกใจไม่ได้
“เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะนายหญิง?”
มองดูหลินเมิ้งหยารับประทานอาหารเช้า สาวใช้ทั้งสี่สบตากัน สายตาฉงนงงงวย
ความแปลกประหลาดของนายหญิงมิใช่เพียงเรื่องน
